Liefste liefste mensen allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog iets op deze blog gepost heb. En dat heeft zo zijn redenen, die jullie hieronder allemaal te weten zullen komen. Mochten jullie ze natuurlijk nog niet weten, maar ook dan mogen jullie het natuurlijk lezen.

Toen ik mijn vorige blogbericht drie weken geleden schreef had ik nog geen gedacht van hoe het nu zou verder evolueren. Nu heb ik daar natuurlijk al veel meer weet van.

Op zondag ging alles nog zijn gewone gangetje en ben ik de hele dag naar de repetitie van Sneeuwwitje geweest, er was toch al terug wat meer volk dan de vorige dag dus konden we toch al wat beter oefenen. Het was een lange dag die eigenlijk nog redelijk snel vooruit was gegaan. 's Middags waren we naar de supermarkt gegaan om wat eten enzo te kopen. Op het einde werden ik en Julia het lange zitten toch wat beu en besloten we om een eindstukje voor het afgroeten te verzinnen. En dat draaide nog wel op grappige dingen uit. Zo probeerden we om fake appels naar elkaar te gooien en op te vangen. Maar daar was ik blijkbaar niet echt goed in, de leerkracht kon zijn lach niet inhouden. Op het einde begon het me echt teveel te worden en wou ik kei graag naar huis. Tegen 18 uur was het eindelijk zover. Toen ik thuiskwam ben ik onmiddellijk aan de pannenkoeken begonnen die ik wou maken voor de volgende op school af te geven als teruggeefcadeautje voor 14 februari. Toen ze gebakken waren even gegeten met okaasan en daarna de pannenkoeken die trouwens heel goed gelukt waren opgerold, in stukjes gesneden en daarna in de chocolade gedoopt. Nadien kreeg ik een bericht van Cesare dat hij de volgende dag naar huis zou vertrekken en daar werd ik toch wel even heeel triestig van. Maar zolang ik mocht blijven was het probleem niet zo groot. Ik zou hem natuurlijk wel missen, maar het leven gaat door. Ik ben nadien dan ook gewoon gaan slapen.

Op maandagmorgen 14 maart was ik gewoon vroeg opgestaan zoals altijd, want het was school. Maar toen kreeg ik telefoon van Satomi die zei dat we niet naar school moesten omdat de treinen nog steeds niet reden. Dus heb ik mijn ontbijt opgegeten en ben ik terug in mijn bed gekropen, want ik was vrij laat gaan slapen. Toen ik tegen een uur of 11 terug opstond had ik het idee om ne keer mijn kamer op te ruimen, want het was serieus nodig. 's Middags nog even wat gegeten en verder opruimen, maar het ging niet echt vooruit.

Rond half twee ging ineens de telefoon, op zich is dat vrij normaal, maar niet meer toen okaasan zei dat het voor mij was. En toen wist ik al bijna hoe laat het was... Het was Nakamura-san met de boodschap: 'Sara, je hebt vanaf nu 2 uur de tijd om al je bezittingen in te pakken en afscheid te nemen van je gastgezin, om 6 uur wordt je verwacht in Shinyokohama om de trein naar Osaka te nemen' . Ik kan echt niet in woorden beschrijven wat er toen allemaal in mij omging. Van het ene moment op het andere werd ik verwacht mijn biezen te pakken en te vertrekken waar ik normaal nog 4 maanden zou doorbrengen. Maar daar had meneer de aardbeving natuurlijk een stokje voor gestoken. En toen begon het nog maar pas, terwijl de tranen onstopbaar over mijn wangen rolden moest ik beginnen aan die ooh zo moeilijke opdracht, mijn koffers en dozen inpakken. Ik kon op dat moment echt niet meer nuchter nadenken en begon ongecontroleerd dingen in dozen en mijn koffer te stoppen. Omdat ik ervan overtuigd was dat ik naar huis zou gaan en dat het dan toch niets uitmaakte waar alles zat. Na een kleine twee uur, die veel sneller voorbijgegaan waren dan ik voor mogelijk kon houden kwam Hosoi-san aan. Want zij zou mij naar Nakamura-san haar huis brengen. Zoals ik natuurlijk wel verwacht had verliep het afscheid niet van een leien dakje en na nog een paar foto's met men zus en mama was het tijd om te vertrekken. Mijn papa was nog niet thuis van zijn werk, dus dat was nog dubbel zo erg omdat ik daar dan niet echt afscheid van kon nemen.

We zijn eerst nog naar het postkantoor gereden om daar al mijn dozen op de post te doen, want die kon ik natuurlijk niet meenemen naar Osaka. Daar was het nog een heel gedoe, want ik moest opschrijven wat er allemaal in de dozen zat. Alsof ik dat nog wist na mijn snelle inpakrace. Dus heb ik maar gewoon een beetje gegokt. Nadat alles betaald was definitief afscheid genomen van okaasan. Ooh ja ik heb ook de huissleutel mee naar huis gekregen zodat ik zeker nog moet terugkomen en onverwachts in de zetel kan gaan zitten. En dat vond ik echt SUPERLIEF!!

En toen was mijn tripke begonnen, we zijn eerst nog even langs mijn vorige gastgezin gegaan om daar ook nog afscheid te nemen. Megumi was niet thuis dus zijn we ook nog even langs haar werk gereden. Ook zij reageerden allemaal geschokt op het nieuws!

En daarna in de auto gekropen op weg naar het huis van Nakamura-san. Onderweg mails uitgestuurd naar iedereen die ik kende in Japan en gezegd dat mijn avontuur in Sagamihara voorbij was. Iedereen leefde heel erg met mij mee. En ik werd weeral, de zoveelste keer die dag super emotioneel. Maar ik denk dat dat wel vrij normaal was. Na een dikke twee uur rijden kwamen we bij het huis van Nakamura-san aan en Diego en Ilaria (=meisje uit Italië) waren al daar. Het bleek dat we dezelfde avond nog naar Osaka zouden gaan, eerst was gezegd dat we nog bij Nakamura-san gingen blijven. Dus zijn we onmiddellijk verder gereden naar Shinyokohama waar we de shinkansen (=kogeltrein) moesten nemen naar Shinosaka. We hebben daar wel nog vrij lang moete wachten op Cesare, want diene had weer wat problemen gehad op de trein. Maar uiteindelijk zijn we toch op de trein van 19.19 kunnen stappen. Er was daar (op de trein) ook al een vrijwilliger en nog drie andere afs'sers: Marta (meisje van Italië), Mete (jongen van Turkije) en Choi (jongen van Hong Kong). Ik had mijn pannenkoeken met chocolade meegenomen omdat die anders misschien toch gingen slecht worden bij mijn hostfamily. En ze waren best wel goed gelukt eigenlijk, ze gingen in elk geval goed binnen. Mijn tijd op de trein was wel niet echt zo leuk, want ik kon blijkbaar nog beslissen of ik terug naar België wou of dat ik nog in Japan bleef. Het waren dus weeral twee uurtjes vol gebleit, maar gelukkig was het toch nog een beetje leuk! Dus na ongeveer 2 uur kwamen aan in Shinosaka waar we werden opgewacht door een vrijwilliger van AFS die ons naar een Jeugdherberg gebracht heeft. Daar mochten we eerst onze bagage op de kamers gaan zetten en daarna hadden we een vergadering over wie wanneer en naar waar zou gaan. Dat was wel nog grappig, want de jongen van Hong Kong moest de volgende dag eerst het vliegtuig nemen terug naar Tokio om van daaruit naar Hong Kong te gaan, terwijl we die avond van Tokio gekomen waren. En dan nog een klein detail, Ilaria en Cesare die ook de dag erna vertrokken gingen van Osaka rechtstreeks naar Hong Kong, dus iedereen was zo van WAT?? Maar ja, het vliegtuig zal wel vol gezeten hebben zeker :p. Diego die zou in de loop van de week vertrekken en Mete, Marta en ik zouden naar een gastgezin gaan. Na de gezamenlijke vergadering wilden ze nog even met mij alleen praten, want er was een probleem, niet onoverkoombaar, maar zoals ik voordien al gezegd had waren mijn dozen met mijn bezittingen allemaal al op weg naar België. Dus had ik gezegd van ALS mijn dozen nog kunnen terugkomen dan blijf ik hier, als dat niet meer lukt dan keer ik terug naar België. Daarna nen douche gaan nemen en daar begon ik na te denken over mijn beslissing en ik had schrik dat ze mijn dozen nog zouden trughalen, dus heb ik nadien gezegd dat ik toch naar huis zou gaan. En toen werd mij de raad gegeven om er toch nog een nachtje over te slapen. Mama heeft nog gebeld en nadat ik daar een goed gesprek mee had gehad wist ik toch al ongeveer welke keuze ik zou maken, maar ik had nog niets gezegd tegen niemand.

We hadden ook besloten om die nacht niet te gaan slapen, omdat het voor sommigen de laatste nacht in Japan was. Die nacht hebben we nog veel gepraat en ik werd steeds zekerder van mijn keuze. Toen de vrijwilliger 's morgens Choi kwam halen om daar samen mee naar Kansai International Airport te gaan heb ik bekend gemaakt dat ik toch nog zou blijven. Nadat de vrijwilliger even gebeld had naar Japan Post Office bleek dat mijn dozen gestopt konden worden. Nadat Choi vertrokken was zijn we ons even wat gaan opfrissen en daarna trug naar de cafetaria waar we de hele nacht gezeten hadden om ons ontbijt op te eten. Na het ontbijt kwam de vrijwilliger van AFS die ons naar het AFS kantoor in Osaka zou brengen. Toen Ilaria, Marta en ik onze koffers waren gaan halen, waren Diego en Mete ineens al met hun voorlopige gastfamilie vertrokken. Dus dat was wel even stom. Na nog even wachten hebben we de trein naar Osaka genomen en zijn we naar het AFS kantoor gegaan. Daar hebben we gewoon wat gezeten, we waren allemaal doodmoe. 's Middags hebben we Udon gegeten, maar ondanks dat hij verschillend was van die van de streek rond Tokio was hij toch nog lekker! Na de middag hebben we (Cesare, Ilaria, Marta en ik) ook nog even op de gang gezeten en dat waren toch een paar abnormale uurtjes ze, maar op de leuke manier. Tegen 2 uur kwam er een andere vrijwilliger waarbij ik zou verblijven totdat ik naar mijn nieuwe gezin kon. Die heeft daar nog eerst wa zitten babbelen en toen zijn Cesare, Ilaria en ik op hetzelfde moment vertrokken. Marta moest nog even daar blijven. Ik en de vrijwilliger en haar kleinzoon zijn met de taxi naar haar huis gereden en daar werd ik al drect begroet door de twee chihuahua's Nachan en Ruby. Ik heb nog even wat geslapen en daarna gegeten. Ik was mij al helemaal aan het inbeelden hoe het in mijn nieuwe gezin en school ging zijn.

De volgende dag ben ik een hele tijd alleen thuis geweest en heeft de tv de hele tijd opgestaan en die beelden waren toch ni echt leuk om te zien. Toen 's avonds Ugai-san de mevrouw waarbij ik verbleef thuiskwam nog even wat op de pc en daar heb ik nog zitten vertellen dat ik zou blijven enzo. Maar toen we nog maar net aan het eten waren kreeg Ugai-san telefoon en ben ik rustig verder blijven eten. Ineens zag ik ook het lampje van mijn gsm flikkeren dus kon ik maar beter oppakken he, en het was mijn mama om te zeggen dat AFS dan uiteindelijk toch beslist had om mij en Kenji (de andere vlaming) terug naar België te halen. Vooral om de nucleaire dreiging te groot werd. Ik vond het niet zo'n grote schok, want ik had mij er op één of andere manier toch al een beetje op voorbereid. Ik heb het even moeilijk gehad, maar het viel over het algemeen nog zeer goed mee. Dus ben ik drect in actie geschoten en gevraagd of ik de volgende dag nog een beetje van Osaka kon zien. Op dat moment was het woensdagavond en ik zou vrijdagnamiddag vertrekken. Dus heeft Ugai san nog overal zitten rondbellen voor iemand die met mij Osaka wou bezichtigen. En uiteindelijk had ze toch iemand gevonden. Daarna ook nog een heel geregel voor mijn dozen die terug verzonden moesten worden. Dus gebeld naar Okaasan om nog vanalle dingen in orde te maken. Ook moest zij nog naar school om mijn bezittingen op te halen en over de telefoon is dat toch niet altijd zo gemakkelijk! Daarna in mijn bedje gekropen, want het zou wel weer druk worden de volgende dag.

Den donderdag dus al vrij vroeg opgestaan en mij klaargemaakt om naar het station te vertrekken. Eerst even ontbeten en toen op weg naar het station. Daar hebben we een dagkaart voor de trein en het aquarium gekocht, want daar zou ik met de andere vrijwilliger naartoe gaan. Daar moesten we nog even wachten en na een minuut of tien kwam de vrijwilliger. De trein op en richting het aquarium. Ik had maar een dunne jas aan en het was toch vrij fris, want er stond ne serieuze wind. Het was best wel een heel mooi en groot aquarium en de trots was een grote walvishaai. Na daar ongeveer twee uurtjes rondgewandeld te hebben en ook kleine haaien en roggen geaaid te hebben zijn we verder gegaan. Naar een restaurantje waar we okonomiyaki gegeten hebben. We hadden een bakplaat in onze tafel en de okonomiyaki werd voor onze neus gebakken, in het begin zag het er maar vreemd uit. Maar het resultaat was lekker ;). Daarna zijn we nog een beetje naar wat winkeltjes gaan kijken en heb ik nog wat souvenirtjes kunnen kopen. Ik heb ook nog een cadeau gekregen, een soort van gordijn om voor de deur te hangen, best wel mooi! Rond vier uur zijn we terug gegaan en heeft Ugai-san mij opgepikt. Naar huis gegaan, daar was een vriendin van Ugai san. Nog wat op de pc en daarna al begonnen aan mijn koffer. Zodat het deze keer toch een beetje georganiseerd was. Daarna gegeten en nog wat gebabbeld. Nog wat in de massagestoel en toen mijn bedje in.

Op vrijdag zou ik voordat ik naar de luchthaven ging samen met Ugai-san en haar twee kleinzonen naar het kasteel van Osaka gaan. We gingen daar met de fiets naartoe, het begon al goed, ik had platte band. Vlug naar de fietsenmaker, gelukkig konden we daar een fiets lenen en moesten we niet blijven wachten. Verder gereden naar het kasteel, langs de indrukwekkend muren die het kasteel en de omliggende gronden beschermde, langs een schrijn, een sportcentrum waar de oude Japanse sporten zoals Kendo, Judo en Karate beoefend werden en zo kwamen we uiteindelijk aan het mooi kasteel aan. We zijn ook naar binnen geweest, van helemaal boven naar beneden gegaan en naar de tentoonstelling gekeken. Er stonden ook zo van die oude Japanse samoerai harnassen, best wel chic! Naderhand zijn we nog naar een winkeltje geweest waar ik nog wat souvenirtjes gekocht heb. Daar heb ik ook takoyaki gegeten. Een deegbolletje met binnenin inktvis, zeker aan te raden. En ik had belooft aan mijn vrienden van school dat ik dat zou eten als ik in Osaka was. Dus dan doen we dat maar hè ;). Daarna zijn we nog vlug vlug naar een schrijn geweest en toen moesten we toch vertrekken, want de tijd begon toch te dringen, ik moest nog douchen enzo voordat ik naar het vliegveld ging. Maar toen begonnen mijn ergernissen, want we gingen eerst nog langs het werk van hare man. Daar bleek dat ze eerst nog diene fiets ging trugbrengen, moest ze om de één of andere reden nog bloemen gaan kopen en ondertussen tikte de kostbare tijd gewoon weg. Daarna kwam ook nog haar kleindochter en de mama aan, die juist terug kwamen van de proclamatie, ze was afgestudeerd aan de lagere school denk ik. En ik bleef mij maar meer en meer ergeren. En toen kwam Ugai-san eindelijk op het gedacht dat het toch tijd werd om naar huis te gaan. Daar kreeg ik te horen dat ik 10 minuten de tijd had om mij te douchen en stuff like that. Ik heb me een beetje gehaast maar niet al te veel. Daarna nog vlug de laatste spullen ingepakt en ik was klaar om te vertrekken. Nog vlug een paar fototjes in de tuin gemaakt en toen de taxi in gesprongen die ons naar het station heeft gebracht. Daar tickets gekocht voor een speciale trein die naar Kansai International Airport reed. In het station nog wat typische Japanse snacks gekocht en de trein op. Het was best wel ne coole trein.

Na een half uur ofzo kwamen we aan op de luchthaven, waar we nog moesten wachten op Kenji en zijn begeleider, want ook Kenji (de andere belg) moest naar huis. Maar zo moesten we ten minste niet alleen. Na het inchecken door de douane en ons Japans avontuur was bijna over. Na de douane moesten we blijkbaar nog een trein nemen naar een andere terminal. Daar hebben we ons neergezet en nog een beetje op het internet gesurft. Nog een laatste potje Cup-Ramen gekocht. Dat moest nog even inweken. En opeens werd afgeroepen dat de mensen voor Seoul moesten gaan boarden. En toen moesten we onze noodles nog opeten. Dus terwijl we dat vlug vlug aan het doen waren, natuurlijk mijn tong verbrand en daarna snel naar de boarding. Hadden we toch bijna de belangrijkste vlucht van allemaal gemist zeker. In het vliegtuig kwamen we tot de leuke ontdekking dat we Businessclass mochten vliegen. En dat was natuurlijk wel mooi meegenomen. We werden goed verwend, maar waren dat natuurlijk niet echt gewoon hè, iedereen zal wel gedacht hebben, wat een rijkeluiskindjes, maar daar trokken wij ons nu eens niets van aan. Een filmpje gekeken en een first-class menu gegeten. Na ongeveer twee uurtjes kwamen we aan in Seoul, Zuid-Korea. Toen we daar naar het volgende vliegtuig aan het wandelen waren kwamen we een controle voor radioactiviteit tegen. Dus hebben we dat voor de zekerheid toch maar even gedaan. Ge weet maar nooit hè. En we hadden alle twee chance we gloeiden niet en waren bijgevolg niet radio-actief :p. Toen begon de zware opdracht, de balie van Turkish Airlines vinden. Dat was niet echt gemakkelijk, maar na veel vragen en wat wandelen en op een snelle Koreaanse trein gezeten te hebben hadden we ze gevonden. Daar bleek dat er iets mis was met het machine om de tickets te printen. Dus moesten we ook daar weer wachten. Toen dat eindelijk gebeurd was konden we naar het vliegtuig. Daar hebben we zeker nog anderhalf uur gezeten. Maar gelukkig konden we op het internet. Het ging zelfs met men Belgische gsm, daar was ik heel blij mee. Rond half 12 ‘s nachts Japanse tijd konden we gaan boarden. Deze keer niet in First Class, maar wel met twee zeteltjes naast het raam, dus moesten we al geen andere mensen storen om naar het c te gaan enzo. En de vlucht van 12 uur kon beginnen. Ik heb mij beziggehouden met films kijken, spelletjes spelen, eten en proberen om te slapen (wat spijtig genoeg niet echt lukte). Na die twaalf uur kwamen we aan in Istanbul, Turkije. Jaja we waren nog steeds niet in België. Daar hebben we ook nog drie uur ofzo moeten wachten en ook het internet wou niet meewerken dus hebben we ons daar vrij hard verveeld. Het was daar ook superslecht weer. Koud en regen, brrr. Uiteindelijk al aan de ingang van het vliegtuig gaan zitten en daar nog wat gewacht, daar ook terug de eerste Nederlandse gesprekken opgevangen en dat was wel grappig. Toen was het eindelijk zover BOARDEN. Nergens gepiept en nu piepte da ding toch wel bij Kenji zeker, gelukkig was er geen enkel probleem. Op het vliegtuig en na ongeveer vier uur vliegen en een overheerlijk ontbijt verder landden we op Belgische bodem. Daar hebben heel op ons gemak het vliegtuig verlaten en onze koffers gaan zoeken. Dat duurde nog even en na een reis van bijna 30 uur liepen we door de deuren naar de aankomsthal in Zaventem. De ouders waren blij om ons te zien, maar konden hun tranen niet binnen houden. Na nog wat te babbelen en afscheid te nemen naar huis vertrokken. Alles zag er nog ongeveer hetzelfde uit.

En dat is nog steeds zo, zelfs na twee en halve week in België, het weer is er gelukkig wel al wat beter op geworden. Mijn ouders hebben ook al toegestemd dat ik in de grote vakantie terug mag gaan naar Japan, maar dan wel op mijn eigen kosten. Dus nu maar hopen dat de situatie niet blijft verslechteren, want het nieuws dat er nu elke dag op tv komt maakt mij er niet geruster op. Die is dus niet het laatste verhaal, er komt nog een vervolg op. Wanneer dat kan ik nog niet juist zeggen, maar HET KOMT!!

Ik zit nog elke dag met mijn gedachten in Japan, bij mijn vrienden, familie en alle andere mensen die problemen hebben.

Hopelijk hebben jullie toch nog een beetje plezier gehad om dit verhaal te lezen. Want ik heb er veel tijd in gestoken en het was zeer zwaar om alles nog eens te herbeleven. Het was zeker een ervaring die mijn leven veranderd heeft.

Groetjes Sara