Heejiedereen,

Omdat er gisteren, zoals jullie ongetwijfeld wel allemaal weten, een zeer grote aardbeving heeft plaatsgevonden in Japan, met grote tsunami's tot gevolg. Zal ik deze keer mijn blogbericht vooral daar aan besteden. En niet zoals andere keren over de afgelopen week vertellen.

Wel nog even een klein weetje, de testen zijn ondertussen gedaan en we hebben ze ook al teruggekregen. Op mijn testen van Engels had ik:100/100, 99/100, 46/50 en 51/100 (=>ditwasmetheelveelmoeilijkeJapansewoordenenzovandiedingen, maar ik had zelfs nog beter als sommige mensen van mijn klas.) Op mijn test van Frans had ik 93/100.

Dit was even een klein tussenstukje, nu zal ik eraan beginnen.

Op 11 maart 2011 begon de dag heel normaal en het beloofde een dag te worden zoals alle andere. Maar het was toch al een beetje verschillend van andere schooldagen. We hadden namelijk van elke les maar 20 minuten met daartussenin 10 minuten pauze. Ik weet nog steeds niet waarvoor we die nodig hadden. Tijdens biologie was het nog wel leuk, want daar mochten we een paar optische spelletjes doen om de werking van de blinde vlek in het oog uit te leggen. Tijdens de 20 minuten van deFranse les hebben we een kleine snack-party gedaan.

Ik heb mijn leerkracht ook verteld dat ik volgend schooljaar graag Fysica (wie had dat ooit gedacht), Chemie en wiskunde wil volgen. Dat schooljaar begint volgende maand al. Als laatste 'les' hadden we drama class waar we een liedje geoefend hebben. Nadien samen met Julia gegeten en ook een klein tekstje aan Hiromi Sensei afgegeven voor ergens... En hij zei dat het goed was .

Tegen 1 uur zijn we naar de sportzaal gegaan waar we gingen oefenen voor onze musical Sneeuwwitje die we volgende week gaan opvoeren. Nadat het eerste deel afgelopen was het tijd voor wat commentaar enzo van die dingen en ook een kleine pauze. Nog vlug naar het toilet geweest en toen was het tijd om er terug aan te beginnen. Toen de eerste scene na de pauze bezig was voelde ik ineens een kleine trilling. Omdat we op de judomatten zaten dacht ik eerst dat iemand daar tegen aant duwen was ofzo. Maar toen ik rondkeek en zag dat niemand ook maar een beweging maakte die leek op tegen een mat duwen vond ik het toch wat vreemd. De mensen rondom mij hadden de trillingen ondertussen ook al gevoeld en door hun reacties kwam ik tot het besef dat ik mijn allereerste aardbeving aan het meemaken was.

Zoals eerder al gezegd begon het vrij rustig, maar al gauw werden de trillingen groter en groter. Julia had zich ondertussen al aan mij vastgeklampt en iedereen was bij elkaar gekropen. Het enige watik op dat moment kon denken was:'Ik hoop dat het plafond niet naar beneden valt, want datbeton ziet er toch maarverschrikkelijkzwaar uit!' Maar waarschijnlijk waren die gedachtentoch een beetje teveel doemgedacht (als dat al een woord is)! Het dak is in elk geval boven gebleven, bij ons dan toch. Na 1 minuut ofzo (ik had totaal geen idee van tijd), in elk geval de langste minuut in mijn nog korte even namen de bevingen af tot totale rust. Er waren al verschillende mensen aan het huilen, wat vrij normaal is denk ik. Ik vond van mezelf dat ik nog zeer rustig en kalm was. Na een paar minuten kwam er een wat kleinere naschok. En was er toch weer even wat meer spanning. Toen ook die afgelopen was zijn we uit de sporthal naar het sportveld geevacueerd. En het was onmiddellijk duidelijk dat ze hier in Japan vaker met aardbevingen te maken krijgen.

Toen alle leerlingen en leerkrachten op het sportplein stonden werd er uitleg gegeven over de ernst van de situatie en hoe zwaar de beving geweest was en werden we allemaal verplicht om neer te gaan zitten. Om 15.06 uur, precies twintig minuten na de eerste kwam er weer en vrij grote beving, maar nu gelukkig geen dak boven mijn hoofd of dingen in de buurt die boven op mij konden vallen. Na 20 seconden was het alweer afgelopen, toch een beetje blij! Toen mochten de mensen die hun spullen nog niet hadden meegenomen die vlug gaan halen. Ondertussen vertelde een leerkracht tegen mij en Julia dat erook al tsunami's geweest waren.Over de hele kustlijn van Japan en de ergste in hetNoorden.Toen iedereen terug was met zijn spullen werd er terug verzameld, nu per klas. En werden de aanwezigheden opgenomen en hoe iedereen naar huis zou gaan. De mensen die te voet of per fiets naar huis gingen hadden geluk en mochten even later vertrekken. Voor de mensen die met de trein naar school komen was er wat minder goed nieuws, want er reed geen enkele trein meer, dus moesten zij op school blijven totdat er een andere oplossing gevonden was. Ik was dus heel blij dat ik met de fiets naar school kom. Ongeveer twee uur na de eerste beving was ik samen met Hiroki onderweg naar huis.

Toen ik thuiskwam was alleen okaasan thuis en zij had nog niets gehoord over otoosan of Yuka, dus zij was best wel ongerust en ik ook. Maar omdat de telefoonlijnen platlagen, was het dus onmogelijk om iemand te bereiken. Toen we de tv opgezet hadden werd de ernst van de situatie alleen maar duidelijker en werden er bij de verhalen ook nog zeer onrustwekkende beelden getoond. Ongetwijfeld hebben jullie veel van die beelden zelf ook wel gezien. Na een tijdje kwam er dan eindelijk toch het verlossende telefoontje van zowel otoosan als Yuka. Normaal zouden we op vrijdagavond gaan eten bij de broer van okaasan, maar door de vrij ernstige omstandigheden en het ontbreken van twee gezinsleden is dat niet doorgegaan. Omdat okaasan niet meer naar de winkel wilde en durfde hebben we curryrijst gegeten, niet dat ik dat erg vind. Na het eten is de broer van okaasan nog langsgeweest en heb ik een grote doos appels omhuld met chocolade gekregen

.

Toen die terug naar huis vertrokken was heb ik de computer opgezet en toen begon het geruststellen van iedereen. Dat ze zich geen zorgen moesten maken en dat alles in orde wasmet mij. Ik heb ook nog een telefoon van het VTM-nieuws gekregen, maar omdat ik helaas geen Skype ter beschikking heb ben ik niet op het nieuws geweest. Maar door mijn eigen inspanningen sta ik wel in het Nieuwsblad op zaterdag 12 maart. Daar kreeg ik nog telefoon van om 2 uur 's nachts, maar omdat ik toch nog niet was gaan slapen vond ik het niet zo erg. Ik was namelijk toch een beetje angstig om in mijn bed te kruipen. Want er waren nog verschillende naschokken geweest en sommige toch redelijk hevig. Om half drie heeft ook mama nog gebeld en ik was toch blij om haar te horen! Bedankt dat je gebeld hebt!!

En om drie uur 's nachts ben ik dan toch maar mijn bedje ingekropen, mijn futon strategisch geplaatst zodat er geen kasten of lampen boven op mijn konden vallen terwijl ik sliep.

De volgende ochtend werd ik al om half tien gewekt door een paar sms-berichten. Dat de repetitie van Sneeuwwitje gewoon doorging. Want ze zijn hier precies van de mentaliteit: 'Life goes on, no matter what' Normaal begon het al om 10 uur, maar ik ben pas om 1 uur gegaan. Ondertussen heb ik de tijd genomen om alles fatsoenlijk te noteren, zodat ik het later nog allemaal goed kan navertellen. Toen ben ik naar school vertrokken. Daar bleek dat minder als een vierde van de mensengekomen was. Dus hebben we ons beziggehouden met het verder afmaken van het decor. Ik was toch blij dat Julia ook nog gekomen was. Zij had gisteren wat meer pech, want zij was pas om 7 uur thuisgekomen nadat ze eerst bij haar vorige gastgezin gezeten haden had helemaal geen elektriciteit, zoals wel meerdere mensen hier. Haar familie en vrienden waren natuurlijk ook doodongerust geweest, want in het braziliaanse nieuws zag het eruit alsof Japan van de kaart geveegd was. Daar hebben we eerst wat over gepraat en toen hebben we wat meegeholpen aan het in elkaar knutselen van een boek. Het was wel vrij loos, want we waren op een bepaald moment met vijf mensen bezig aan 1 boek... Nadien zijn ik en Julia nog even naar de supermarkt geweest om wat eten te kopen, want om 4 uur had julia nog steeds niet middag gegeten. Toen we trug naar school gingen bleek dat er niet meer veel te doen was en mochten we naar huis gaan. Julia heeft haar potteke noedels nog leeggegeten en toen zijn we samen naar de bibliotheek in Fuchinobe gegaan. Want ik wou graag een Engels boek lenen, maar toen we daar aankwamen bleek dat ze gesloten was door de aardbeving. Best wel een beetje spijtig! Toen ben ik maar naar huis gereden.

Thuis was alleen otoosan er, want okaasan was naar de kapper en ook Yuka was ergens naartoe. 's avonds hebben ik, otoosan en okaasan samen gegeten en daarna nog wat over de aardbevingen gepraat. Na het eten terug de pc opgezet en op de site van het nieuwsblad gelezen dat er blijkbaar vrij veel schade is aaneen kerncentrale op een paar honderd kilometer hier vandaan. Ondertussen is wel al gebleken dat de kernreactor zelf niet beschadigd is, dus ik ben al wat geruster!

De laatste redelijk grote naschok is geweest om 22.15 en daarnet ook nog een kleintje. Maar alles is hier in orde en jullie moeten je niet al te veel zorgen maken!

Ziezo hier ga ik maar eens een keer afsluiten, want er valt niet meer te vertellen! Weet dat ik heel blij ben dat er zoveel mensen om mij geven en nu besef ik pas hoe snel er eigenlijk iets kan gebeuren! Maar het is al bij al goed afgelopen, voor mij dan toch, voor andere delenvan Japan is het een grote ramp en daar ben ik toch wel een beetje triestig over.

Ik hou van jullie allemaal!!! En op momenten zoals deze besef ik dat nog meer...

Sara Xxxxxx....

En tot de volgende keer!

PS: De tsunami's kunnen mij hier niet bereiken, want ik zit op een berg