Ik ben er geraakt ^^

Heelllloooo :D

Even een beetje nieuws uit Japan.

Zoals jullie al konden vermoeden na de titel gelezen te hebben ben ik toch in Japan geraakt. Wel niet helemaal zoals gepland, aangezien de beide vliegtuigen die ik moest nemen vertraging hadden. Dus ben ik een uur later dan verwacht hier aangekomen. Ik kon onmiddellijk merken dat ik juist zat aangezien de warmte mij al in de vliegtuigkoker tegemoet kwam. En aan de gebruikelijke begroetingen.?Na weinig of geen problemen, dat was wel anders in Moscou, bereikte ik de uitgang. En daar stond okaasan mij al op te wachten en hebben we onigiri en een flesje water gekocht, en dat deed deugd aangezien het water op het vliegtuig NIET te drinken was...

Maar dus na een busrit van anderhalf uur en nog even in de auto te zitten kwamen we dan toch thuis aan. Eindelijk al die spullen van mij afgooien en ik kreeg al onmiddellijk een ijsje voorgeschoteld. Ik heb dan ook maar mijn direct mijn cadeautjes afgegeven en ze waren heel blij met de leffe en de pralinekes.

Voor de rest heb ik vandaag nog niet veel uitgevoerd, behalve dan dat ik al een Japanse vlag ben gaan kopen als souvenirke.

Over het gewicht van mijn koffer op de terugreis ga ik mij absoluut geen zorgen hoeven te maken aangezien het nu nog minder als de helft weegt door al de ingevoerde chocolade, speculaas, bier, chocotoffs,... die eruit zijn.

Voila se, nu weten jullie toch al dat ik goed ben aangekomen en dat ik toch nog een fatsoenlijk einde aan mijn ervaring zal kunnen maken...

Ik zie jullie snel weer in ons frisse Belgie

4 reacties | Reageer

Ga ik naar huis, ga ik niet naar huis,...

Liefste liefste mensen allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog iets op deze blog gepost heb. En dat heeft zo zijn redenen, die jullie hieronder allemaal te weten zullen komen. Mochten jullie ze natuurlijk nog niet weten, maar ook dan mogen jullie het natuurlijk lezen.

Toen ik mijn vorige blogbericht drie weken geleden schreef had ik nog geen gedacht van hoe het nu zou verder evolueren. Nu heb ik daar natuurlijk al veel meer weet van.

Op zondag ging alles nog zijn gewone gangetje en ben ik de hele dag naar de repetitie van Sneeuwwitje geweest, er was toch al terug wat meer volk dan de vorige dag dus konden we toch al wat beter oefenen. Het was een lange dag die eigenlijk nog redelijk snel vooruit was gegaan. 's Middags waren we naar de supermarkt gegaan om wat eten enzo te kopen. Op het einde werden ik en Julia het lange zitten toch wat beu en besloten we om een eindstukje voor het afgroeten te verzinnen. En dat draaide nog wel op grappige dingen uit. Zo probeerden we om fake appels naar elkaar te gooien en op te vangen. Maar daar was ik blijkbaar niet echt goed in, de leerkracht kon zijn lach niet inhouden. Op het einde begon het me echt teveel te worden en wou ik kei graag naar huis. Tegen 18 uur was het eindelijk zover. Toen ik thuiskwam ben ik onmiddellijk aan de pannenkoeken begonnen die ik wou maken voor de volgende op school af te geven als teruggeefcadeautje voor 14 februari.  Toen ze gebakken waren even gegeten met okaasan en daarna de pannenkoeken die trouwens heel goed gelukt waren opgerold, in stukjes gesneden en daarna in de chocolade gedoopt. Nadien kreeg ik een bericht van Cesare dat hij de volgende dag naar huis zou vertrekken en daar werd ik toch wel even heeel triestig van. Maar zolang ik mocht blijven was het probleem niet zo groot. Ik zou hem natuurlijk wel missen, maar het leven gaat door. Ik ben nadien dan ook gewoon gaan slapen.

Op maandagmorgen 14 maart  was ik gewoon vroeg opgestaan zoals altijd, want het was school. Maar toen kreeg ik telefoon van Satomi die zei dat we niet naar school moesten omdat de treinen nog steeds niet reden. Dus heb ik mijn ontbijt opgegeten en ben ik terug in mijn bed gekropen, want ik was vrij laat gaan slapen. Toen ik tegen een uur of 11 terug opstond had ik het idee om ne keer mijn kamer op te ruimen, want het was serieus nodig. 's Middags nog even wat gegeten en verder opruimen, maar het ging niet echt vooruit.

Rond half twee ging ineens de telefoon, op zich is dat vrij normaal, maar niet meer toen okaasan zei dat het voor mij was. En toen wist ik al bijna hoe laat het was... Het was Nakamura-san met de boodschap: "Sara, je hebt vanaf nu 2 uur de tijd om al je bezittingen in te pakken en afscheid te nemen van je gastgezin, om 6 uur wordt je verwacht in Shinyokohama om de trein naar Osaka te nemen" . Ik kan echt niet in woorden beschrijven wat er toen allemaal in mij omging. Van het ene moment op het andere werd ik verwacht mijn biezen te pakken en te vertrekken waar ik normaal nog 4 maanden zou doorbrengen. Maar daar had meneer de aardbeving natuurlijk een stokje voor gestoken. En toen begon het nog maar pas, terwijl de tranen onstopbaar over mijn wangen rolden moest ik beginnen aan die ooh zo moeilijke opdracht, mijn koffers en dozen inpakken. Ik kon op dat moment echt niet meer nuchter nadenken en begon ongecontroleerd dingen in dozen en mijn koffer te stoppen. Omdat ik ervan overtuigd was dat ik naar huis zou gaan en dat het dan toch niets uitmaakte waar alles zat. Na een kleine twee uur, die veel sneller voorbijgegaan waren dan ik voor mogelijk kon houden kwam Hosoi-san aan. Want zij zou mij naar Nakamura-san haar huis brengen. Zoals ik natuurlijk wel verwacht had verliep het afscheid niet van een leien dakje en na nog een paar foto's met men zus en mama was het tijd om te vertrekken. Mijn papa was nog niet thuis van zijn werk, dus dat was nog dubbel zo erg omdat ik daar dan niet echt afscheid van kon nemen.

We zijn eerst nog naar het postkantoor gereden om daar al mijn dozen op de post te doen, want die kon ik natuurlijk niet meenemen naar Osaka. Daar was het nog een heel gedoe, want ik moest opschrijven wat er allemaal in de dozen zat. Alsof ik dat nog wist na mijn snelle inpakrace. Dus heb ik maar gewoon een beetje gegokt. Nadat alles betaald was definitief afscheid genomen van okaasan. Ooh ja ik heb ook de huissleutel mee naar huis gekregen zodat ik zeker nog moet terugkomen en onverwachts in de zetel kan gaan zitten. En dat vond ik echt SUPERLIEF!!

En toen was mijn tripke begonnen, we zijn eerst nog even langs mijn vorige gastgezin gegaan om daar ook nog afscheid te nemen. Megumi was niet thuis dus zijn we ook nog even langs haar werk gereden. Ook zij reageerden allemaal geschokt op het nieuws!

En daarna in de auto gekropen op weg naar het huis van Nakamura-san. Onderweg mails uitgestuurd naar iedereen die ik kende in Japan en gezegd dat mijn avontuur in Sagamihara voorbij was. Iedereen leefde heel erg met mij mee. En ik werd weeral, de zoveelste keer die dag super emotioneel. Maar ik denk dat dat wel vrij normaal was. Na een dikke twee uur rijden kwamen we bij het huis van Nakamura-san aan en Diego en Ilaria (=meisje uit Italië) waren al daar. Het bleek dat we dezelfde avond nog naar Osaka zouden gaan, eerst was gezegd dat we nog bij Nakamura-san gingen blijven. Dus zijn we onmiddellijk verder gereden naar Shinyokohama waar we de shinkansen (=kogeltrein) moesten nemen naar Shinosaka. We hebben daar wel nog vrij lang moete wachten op Cesare, want diene had weer wat problemen gehad op de trein. Maar uiteindelijk zijn we toch op de trein van 19.19 kunnen stappen. Er was daar (op de trein) ook al een vrijwilliger en nog drie andere afs'sers: Marta (meisje van Italië), Mete (jongen van Turkije) en Choi (jongen van Hong Kong). Ik had mijn pannenkoeken met chocolade meegenomen omdat die anders misschien toch gingen slecht worden bij mijn hostfamily. En ze waren best wel goed gelukt eigenlijk, ze gingen in elk geval goed binnen. Mijn tijd op de trein was wel niet echt zo leuk, want ik kon blijkbaar nog beslissen of ik terug naar België wou of dat ik nog in Japan bleef.  Het waren dus weeral twee uurtjes vol gebleit, maar gelukkig was het toch nog een beetje leuk! Dus na ongeveer 2 uur kwamen aan in Shinosaka waar we werden opgewacht door een vrijwilliger van AFS die ons naar een Jeugdherberg gebracht heeft. Daar mochten we eerst onze bagage op de kamers gaan zetten en daarna hadden we een vergadering over wie wanneer en naar waar zou gaan. Dat was wel nog grappig, want de jongen van Hong Kong moest de volgende dag eerst het vliegtuig nemen terug naar Tokio om van daaruit naar Hong Kong te gaan, terwijl we die avond van Tokio gekomen waren. En dan nog een klein detail, Ilaria en Cesare die ook de dag erna vertrokken gingen van Osaka rechtstreeks naar Hong Kong, dus iedereen was zo van WAT?? Maar ja, het vliegtuig zal wel vol gezeten hebben zeker :p. Diego die zou in de loop van de week vertrekken en Mete, Marta en ik zouden naar een gastgezin gaan. Na de gezamenlijke vergadering wilden ze nog even met mij alleen praten, want er was een probleem, niet onoverkoombaar, maar zoals ik voordien al gezegd had waren mijn dozen met mijn bezittingen allemaal al op weg naar België. Dus had ik gezegd van ALS mijn dozen nog kunnen terugkomen dan blijf ik hier, als dat niet meer lukt dan keer ik terug naar België. Daarna nen douche gaan nemen en daar begon ik na te denken over mijn beslissing en ik had schrik dat ze mijn dozen nog zouden trughalen, dus heb ik nadien gezegd dat ik toch naar huis zou gaan. En toen werd mij de raad gegeven om er toch nog een nachtje over te slapen. Mama heeft nog gebeld en nadat ik daar een goed gesprek mee had gehad wist ik toch al ongeveer welke keuze ik zou maken, maar ik had nog niets gezegd tegen niemand.

We hadden ook besloten om die nacht niet te gaan slapen, omdat het voor sommigen de laatste nacht in Japan was. Die nacht hebben we nog veel gepraat en ik werd steeds zekerder van mijn keuze. Toen de vrijwilliger 's morgens Choi kwam halen om daar samen mee naar Kansai International Airport te gaan heb ik bekend gemaakt dat ik toch nog zou blijven. Nadat de vrijwilliger even gebeld had naar Japan Post Office bleek dat mijn dozen gestopt konden worden. Nadat Choi vertrokken was zijn we ons even wat gaan opfrissen en daarna trug naar de cafetaria waar we de hele nacht gezeten hadden om ons ontbijt op te eten. Na het ontbijt kwam de vrijwilliger van AFS die ons naar het AFS kantoor in Osaka zou brengen. Toen Ilaria, Marta en ik onze koffers waren gaan halen, waren Diego en Mete ineens al met hun voorlopige gastfamilie vertrokken. Dus dat was wel even stom. Na nog even wachten hebben we de trein naar Osaka genomen en zijn we naar het AFS kantoor gegaan. Daar hebben we gewoon wat gezeten, we waren allemaal doodmoe. 's Middags hebben we Udon gegeten, maar ondanks dat hij verschillend was van die van de streek rond Tokio was hij toch nog lekker!  Na de middag hebben we (Cesare, Ilaria, Marta en ik) ook nog even op de gang gezeten en dat waren toch een paar abnormale uurtjes ze, maar op de leuke manier. Tegen 2 uur kwam er een andere vrijwilliger waarbij ik zou verblijven totdat ik naar mijn nieuwe gezin kon. Die heeft daar nog eerst wa zitten babbelen en toen zijn Cesare, Ilaria en ik op hetzelfde moment vertrokken. Marta moest nog even daar blijven. Ik en de vrijwilliger en haar kleinzoon zijn met de taxi naar haar huis gereden en daar werd ik al drect begroet door de twee chihuahua's Nachan en Ruby. Ik heb nog even wat geslapen en daarna gegeten. Ik was mij al helemaal aan het inbeelden hoe het in mijn nieuwe gezin en school ging zijn.

De volgende dag ben ik een hele tijd alleen thuis geweest en heeft de tv de hele tijd opgestaan en die beelden waren toch ni echt leuk om te zien. Toen 's avonds Ugai-san de mevrouw waarbij ik verbleef thuiskwam nog even wat op de pc en daar heb ik nog zitten vertellen dat ik zou blijven enzo. Maar toen we nog maar net aan het eten waren kreeg Ugai-san telefoon en ben ik rustig verder blijven eten. Ineens zag ik ook het lampje van mijn gsm flikkeren dus kon ik maar beter oppakken he, en het was mijn mama om te zeggen dat AFS dan uiteindelijk toch beslist had om mij en Kenji (de andere vlaming) terug naar België te halen. Vooral om de nucleaire dreiging te groot werd. Ik vond het niet zo'n grote schok, want ik had mij er op één of andere manier toch al een beetje op voorbereid. Ik heb het even moeilijk gehad, maar het viel over het algemeen nog zeer goed mee. Dus ben ik drect in actie geschoten en gevraagd of ik de volgende dag nog een beetje van Osaka kon zien. Op dat moment was het woensdagavond en ik zou vrijdagnamiddag vertrekken. Dus heeft Ugai san nog overal zitten rondbellen voor iemand die met mij Osaka wou bezichtigen. En uiteindelijk had ze toch iemand gevonden. Daarna ook nog een heel geregel voor mijn dozen die terug verzonden moesten worden. Dus gebeld naar Okaasan om nog vanalle dingen in orde te maken. Ook moest zij nog naar school om mijn bezittingen op te halen en over de telefoon is dat toch niet altijd zo gemakkelijk! Daarna in mijn bedje gekropen, want het zou wel weer druk worden de volgende dag.

Den donderdag dus al vrij vroeg opgestaan en mij klaargemaakt om naar het station te vertrekken. Eerst even ontbeten en toen op weg naar het station. Daar hebben we een dagkaart voor de trein en het aquarium gekocht, want daar zou ik met de andere vrijwilliger naartoe gaan. Daar moesten we nog even wachten en na een minuut of tien kwam de vrijwilliger. De trein op en richting het aquarium. Ik had maar een dunne jas aan en het was toch vrij fris, want er stond ne serieuze wind. Het was best wel een heel mooi en groot aquarium en de trots was een grote walvishaai. Na daar ongeveer twee uurtjes rondgewandeld te hebben en ook kleine haaien en roggen geaaid te hebben zijn we verder gegaan. Naar een restaurantje waar we okonomiyaki gegeten hebben. We hadden een bakplaat in onze tafel en de okonomiyaki werd voor onze neus gebakken, in het begin zag het er maar vreemd uit. Maar het resultaat was lekker ;). Daarna zijn we nog een beetje naar wat winkeltjes gaan kijken en heb ik nog wat souvenirtjes kunnen kopen. Ik heb ook nog een cadeau gekregen, een soort van gordijn om voor de deur te hangen, best wel mooi! Rond vier uur zijn we terug gegaan en heeft Ugai-san mij opgepikt. Naar huis gegaan, daar was een vriendin van Ugai san. Nog wat op de pc en daarna al begonnen aan mijn koffer. Zodat het deze keer toch een beetje georganiseerd was. Daarna gegeten en nog wat gebabbeld. Nog wat in de massagestoel en toen mijn bedje in.

Op vrijdag zou ik voordat ik naar de luchthaven ging samen met Ugai-san en haar twee kleinzonen naar het kasteel van Osaka gaan. We gingen daar met de fiets naartoe, het begon al goed, ik had platte band. Vlug naar de fietsenmaker, gelukkig konden we daar een fiets lenen en moesten we niet blijven wachten. Verder gereden naar het kasteel, langs de indrukwekkend muren die het kasteel en de omliggende gronden beschermde, langs een schrijn, een sportcentrum waar de oude Japanse sporten zoals Kendo, Judo en Karate beoefend werden en zo kwamen we uiteindelijk aan het mooi kasteel aan. We zijn ook naar binnen geweest, van helemaal boven naar beneden gegaan en naar de tentoonstelling gekeken. Er stonden ook zo van die oude Japanse samoerai harnassen, best wel chic! Naderhand zijn we nog naar een winkeltje geweest waar ik nog wat souvenirtjes gekocht heb. Daar heb ik ook takoyaki gegeten. Een deegbolletje met binnenin inktvis, zeker aan te raden. En ik had belooft aan mijn vrienden van school dat ik dat zou eten als ik in Osaka was. Dus dan doen we dat maar hè ;). Daarna zijn we nog vlug vlug naar een schrijn geweest en toen moesten we toch vertrekken, want de tijd begon toch te dringen, ik moest nog douchen enzo voordat ik naar het vliegveld ging. Maar toen begonnen mijn ergernissen, want we gingen eerst nog langs het werk van hare man. Daar bleek dat ze eerst nog diene fiets ging trugbrengen, moest ze om de één of andere reden nog bloemen gaan kopen en ondertussen tikte de kostbare tijd gewoon weg. Daarna kwam ook nog haar kleindochter en de mama aan, die juist terug kwamen van de proclamatie, ze was afgestudeerd aan de lagere school denk ik. En ik bleef mij maar meer en meer ergeren. En toen kwam Ugai-san eindelijk op het gedacht dat het toch tijd werd om naar huis te gaan. Daar kreeg ik te horen dat ik 10 minuten de tijd had om mij te douchen en stuff like that. Ik heb me een beetje gehaast maar niet al te veel. Daarna nog vlug de laatste spullen ingepakt en ik was klaar om te vertrekken. Nog vlug een paar fototjes in de tuin gemaakt en toen de taxi in gesprongen die ons naar het station heeft gebracht. Daar tickets gekocht voor een speciale trein die naar Kansai International Airport reed. In het station nog wat typische Japanse snacks gekocht en de trein op. Het was best wel ne coole trein.

Na een half uur ofzo kwamen we aan op de luchthaven, waar we nog moesten wachten op Kenji en zijn begeleider, want ook Kenji (de andere belg) moest naar huis. Maar zo moesten we ten minste niet alleen. Na het inchecken door de douane en ons Japans avontuur was bijna over. Na de douane moesten we blijkbaar nog een trein nemen naar een andere terminal. Daar hebben we ons neergezet en nog een beetje op het internet gesurft. Nog een laatste potje Cup-Ramen gekocht. Dat moest nog even inweken. En opeens werd afgeroepen dat de mensen voor Seoul moesten gaan boarden. En toen moesten we onze noodles nog opeten. Dus terwijl we dat vlug vlug aan het doen waren, natuurlijk mijn tong verbrand en daarna snel naar de boarding. Hadden we toch bijna de belangrijkste vlucht van allemaal gemist zeker. In het vliegtuig kwamen we tot de leuke ontdekking dat we Businessclass mochten vliegen. En dat was natuurlijk wel mooi meegenomen. We werden goed verwend, maar waren dat natuurlijk niet echt gewoon hè, iedereen zal wel gedacht hebben, wat een rijkeluiskindjes, maar daar trokken wij ons nu eens niets van aan. Een filmpje gekeken en een first-class menu gegeten. Na ongeveer twee uurtjes kwamen we aan in Seoul, Zuid-Korea. Toen we daar naar het volgende vliegtuig aan het wandelen waren kwamen we een controle voor radioactiviteit tegen. Dus hebben we dat voor de zekerheid toch maar even gedaan. Ge weet maar nooit hè. En we hadden alle twee chance we gloeiden niet en waren bijgevolg niet radio-actief :p. Toen begon de zware opdracht, de balie van Turkish Airlines vinden. Dat was niet echt gemakkelijk, maar na veel vragen en wat wandelen en op een snelle Koreaanse trein gezeten te hebben hadden we ze gevonden. Daar bleek dat er iets mis was met het machine om de tickets te printen. Dus moesten we ook daar weer wachten. Toen dat eindelijk gebeurd was konden we naar het vliegtuig. Daar hebben we zeker nog anderhalf uur gezeten. Maar gelukkig konden we op het internet. Het ging zelfs met men Belgische gsm, daar was ik heel blij mee. Rond half 12  ‘s nachts Japanse tijd konden we gaan boarden. Deze keer niet in First Class, maar wel met twee zeteltjes naast het raam, dus moesten we al geen andere mensen storen om naar het c te gaan enzo. En de vlucht van 12 uur kon beginnen. Ik heb mij beziggehouden met films kijken, spelletjes spelen, eten en proberen om te slapen (wat spijtig genoeg niet echt lukte). Na die twaalf uur kwamen we aan in Istanbul, Turkije. Jaja we waren nog steeds niet in België. Daar hebben we ook nog drie uur ofzo moeten wachten en ook het internet wou niet meewerken dus hebben we ons daar vrij hard verveeld. Het was daar ook superslecht weer. Koud en regen, brrr. Uiteindelijk al aan de ingang van het vliegtuig gaan zitten en daar nog wat gewacht, daar ook terug de eerste Nederlandse gesprekken opgevangen en dat was wel grappig. Toen was het eindelijk zover BOARDEN. Nergens gepiept en nu piepte da ding toch wel bij Kenji zeker, gelukkig was er geen enkel probleem. Op het vliegtuig en na ongeveer vier uur vliegen en een overheerlijk ontbijt verder landden we op Belgische bodem. Daar hebben heel op ons gemak het vliegtuig verlaten en onze koffers gaan zoeken. Dat duurde nog even en na een reis van bijna 30 uur liepen we door de deuren naar de aankomsthal in Zaventem. De ouders waren blij om ons te zien, maar konden hun tranen niet binnen houden. Na nog wat te babbelen en afscheid te nemen naar huis vertrokken. Alles zag er nog ongeveer hetzelfde uit.

En dat is nog steeds zo, zelfs na twee en halve week in België, het weer is er gelukkig wel al wat beter op geworden. Mijn ouders hebben ook al toegestemd dat ik in de grote vakantie terug mag gaan naar Japan, maar dan wel op mijn eigen kosten. Dus nu maar hopen dat de situatie niet blijft verslechteren, want het nieuws dat er nu elke dag op tv komt maakt mij er niet geruster op. Die is dus niet het laatste verhaal, er komt nog een vervolg op. Wanneer dat kan ik nog niet juist zeggen, maar HET KOMT!!

Ik zit nog elke dag met mijn gedachten in Japan, bij mijn vrienden, familie en alle andere mensen die problemen hebben.

Hopelijk hebben jullie toch nog een beetje plezier gehad om dit verhaal te lezen. Want ik heb er veel tijd in gestoken en het was zeer zwaar om alles nog eens te herbeleven. Het was zeker een ervaring die mijn leven veranderd heeft.

Groetjes Sara

0 reacties | Reageer

Aardbevingen, tsunami's, maar ik heb het overleefd!

Heej iedereen,

Omdat er gisteren, zoals jullie ongetwijfeld wel allemaal weten, een zeer grote aardbeving heeft plaatsgevonden in Japan, met grote tsunami's tot gevolg. Zal ik deze keer mijn blogbericht vooral daar aan besteden. En niet zoals andere keren over de afgelopen week vertellen.

Wel nog even een klein weetje, de testen zijn ondertussen gedaan en we hebben ze ook al teruggekregen. Op mijn testen van Engels had ik: 100/100, 99/100, 46/50 en 51/100  (=> dit was met heel veel moeilijke Japanse woorden enzo van die dingen, maar ik had zelfs nog beter als sommige mensen van mijn klas.) Op mijn test van Frans had ik 93/100. Dit was even een klein tussenstukje, nu zal ik eraan beginnen.

Op 11 maart 2011 begon de dag heel normaal en het beloofde een dag te worden zoals alle andere. Maar het was toch al een beetje verschillend van andere schooldagen. We hadden namelijk van elke les maar 20 minuten met daartussenin 10 minuten pauze. Ik weet nog steeds niet waarvoor we die nodig hadden. Tijdens biologie was het nog wel leuk, want daar mochten we een paar optische spelletjes doen om de werking van de blinde vlek in het oog uit te leggen. Tijdens de 20 minuten van de Franse les hebben we een kleine snack-party gedaan. Ik heb mijn leerkracht ook verteld dat ik volgend schooljaar graag Fysica (wie had dat ooit gedacht), Chemie en wiskunde wil volgen. Dat schooljaar begint volgende maand al. Als laatste "les" hadden we drama class waar we een liedje geoefend hebben. Nadien samen met Julia gegeten en ook een klein tekstje aan Hiromi Sensei afgegeven voor ergens... En hij zei dat het goed was .

Tegen 1 uur zijn we naar de sportzaal gegaan waar we gingen oefenen voor onze musical Sneeuwwitje die we volgende week gaan opvoeren. Nadat het eerste deel afgelopen was het tijd voor wat commentaar enzo van die dingen en ook een kleine pauze. Nog vlug naar het toilet geweest en toen was het tijd om er terug aan te beginnen. Toen de eerste scene na de pauze bezig was voelde ik ineens een kleine trilling. Omdat we op de judomatten zaten dacht ik eerst dat iemand daar tegen aant duwen was ofzo. Maar toen ik rondkeek en zag dat niemand ook maar een beweging maakte die leek op tegen een mat duwen vond ik het toch wat vreemd. De mensen rondom mij hadden de trillingen ondertussen ook al gevoeld en door hun reacties kwam ik tot het besef dat ik mijn allereerste aardbeving aan het meemaken was.

Zoals eerder al gezegd begon het vrij rustig, maar al gauw werden de trillingen groter en groter. Julia had zich ondertussen al aan mij vastgeklampt en iedereen was bij elkaar gekropen. Het enige wat ik op dat moment kon denken was: "Ik hoop dat het plafond niet naar beneden valt, want dat beton ziet er toch maar verschrikkelijk zwaar uit!" Maar waarschijnlijk waren die gedachten toch een beetje  teveel doemgedacht (als dat al een woord is)! Het dak is in elk geval boven gebleven, bij ons dan toch. Na 1 minuut ofzo (ik had totaal geen idee van tijd), in elk geval de langste minuut in mijn nog korte even namen de bevingen af tot totale rust. Er waren al verschillende mensen aan het huilen, wat vrij normaal is denk ik. Ik vond van mezelf dat ik nog zeer rustig en kalm was. Na een paar minuten kwam er een wat kleinere naschok. En was er toch weer even wat meer spanning. Toen ook die afgelopen was zijn we uit de sporthal naar het sportveld geevacueerd. En het was onmiddellijk duidelijk dat ze hier in Japan vaker met aardbevingen te maken krijgen.

Toen alle leerlingen en leerkrachten op het sportplein stonden werd er uitleg gegeven over de ernst van de situatie en hoe zwaar de beving geweest was en werden we allemaal verplicht om neer te gaan zitten. Om 15.06 uur, precies twintig minuten na de eerste kwam er weer en vrij grote beving, maar nu gelukkig geen dak boven mijn hoofd of dingen in de buurt die boven op mij konden vallen. Na 20 seconden was het alweer afgelopen, toch een beetje blij! Toen mochten de mensen die hun spullen nog niet hadden meegenomen die vlug gaan halen. Ondertussen vertelde een leerkracht tegen mij en Julia dat er ook al tsunami's geweest waren. Over de hele kustlijn van Japan en de ergste in het Noorden. Toen iedereen terug was met zijn spullen werd er terug verzameld, nu per klas. En werden de aanwezigheden opgenomen en hoe iedereen naar huis zou gaan. De mensen die te voet of per fiets naar huis gingen hadden geluk en mochten even later vertrekken. Voor de mensen die met de trein naar school komen was er wat minder goed nieuws, want er reed geen enkele trein meer, dus moesten zij op school blijven totdat er een andere oplossing gevonden was. Ik was dus heel blij dat ik met de fiets naar school kom. Ongeveer twee uur na de eerste beving was ik samen met Hiroki onderweg naar huis.

Toen ik thuiskwam was alleen okaasan thuis en zij had nog niets gehoord over otoosan of Yuka, dus zij was best wel ongerust en ik ook. Maar omdat de telefoonlijnen platlagen, was het dus onmogelijk om iemand te bereiken. Toen we de tv opgezet hadden werd de ernst van de situatie alleen maar duidelijker en werden er bij de verhalen ook nog zeer onrustwekkende beelden getoond. Ongetwijfeld hebben jullie veel van die beelden zelf ook wel gezien. Na een tijdje kwam er dan eindelijk toch het verlossende telefoontje van zowel otoosan als Yuka. Normaal zouden we op vrijdagavond gaan eten bij de broer van okaasan, maar door de vrij ernstige omstandigheden en het ontbreken van twee gezinsleden is dat niet doorgegaan. Omdat okaasan niet meer naar de winkel wilde en durfde hebben we curryrijst gegeten, niet dat ik dat erg vind. Na het eten is de broer van okaasan nog langsgeweest en heb ik een grote doos appels omhuld met chocolade gekregen .

Toen die terug naar huis vertrokken was heb ik de computer opgezet en toen begon het geruststellen van iedereen. Dat ze zich geen zorgen moesten maken en dat alles in orde was met mij. Ik heb ook nog een telefoon van het VTM-nieuws gekregen, maar omdat ik helaas geen Skype ter beschikking heb ben ik niet op het nieuws geweest. Maar door mijn eigen inspanningen sta ik wel in het Nieuwsblad op zaterdag 12 maart. Daar kreeg ik nog telefoon van om 2 uur 's nachts, maar omdat ik toch nog niet was gaan slapen vond ik het niet zo erg. Ik was namelijk toch een beetje angstig om in mijn bed te kruipen. Want er waren nog verschillende naschokken geweest en sommige toch redelijk hevig. Om half drie heeft ook mama nog gebeld en ik was toch blij om haar te horen! Bedankt dat je gebeld hebt!! En om drie uur 's nachts ben ik dan toch maar mijn bedje ingekropen, mijn futon strategisch geplaatst zodat er geen kasten of lampen boven op mijn konden vallen terwijl ik sliep.

De volgende ochtend werd ik al om half tien gewekt door een paar sms-berichten. Dat de repetitie van Sneeuwwitje gewoon doorging. Want ze zijn hier precies van de mentaliteit: "Life goes on, no matter what" Normaal begon het al om 10 uur, maar ik ben pas om 1 uur gegaan. Ondertussen heb ik de tijd genomen om alles fatsoenlijk te noteren, zodat ik het later nog allemaal goed kan navertellen. Toen ben ik naar school vertrokken. Daar bleek dat minder als een vierde van de mensen gekomen was.  Dus hebben we ons beziggehouden met het verder afmaken van het decor. Ik was toch blij dat Julia ook nog gekomen was. Zij had gisteren wat meer pech, want zij was pas om 7 uur thuisgekomen nadat ze eerst bij haar vorige gastgezin gezeten had en had helemaal geen elektriciteit, zoals wel meerdere mensen hier. Haar familie en vrienden waren natuurlijk ook doodongerust geweest, want in het braziliaanse nieuws zag het eruit alsof Japan van de kaart geveegd was. Daar hebben we eerst wat over gepraat en toen hebben we wat meegeholpen aan het in elkaar knutselen van een boek. Het was wel vrij loos, want we waren op een bepaald moment met vijf mensen bezig aan 1 boek... Nadien zijn ik en Julia nog even naar de supermarkt geweest om wat eten te kopen, want om 4 uur had julia nog steeds niet middag gegeten. Toen we trug naar school gingen bleek dat er niet meer veel te doen was en mochten we naar huis gaan. Julia heeft haar potteke noedels nog leeggegeten en toen zijn we samen naar de bibliotheek in Fuchinobe gegaan. Want ik wou graag een Engels boek lenen, maar toen we daar aankwamen bleek dat ze gesloten was door de aardbeving. Best wel een beetje spijtig! Toen ben ik maar naar huis gereden.

Thuis was alleen otoosan er, want okaasan was naar de kapper en ook Yuka was ergens naartoe. 's avonds hebben ik, otoosan en okaasan samen gegeten en daarna nog wat over de aardbevingen gepraat. Na het eten terug de pc opgezet en op de site van het nieuwsblad gelezen dat er blijkbaar vrij veel schade is aan een kerncentrale op een paar honderd kilometer hier vandaan. Ondertussen is wel al gebleken dat de kernreactor zelf niet beschadigd is, dus ik ben al wat geruster!

De laatste redelijk grote naschok is geweest om 22.15 en daarnet ook nog een kleintje. Maar alles is hier in orde en jullie moeten je niet al te veel zorgen maken!

Ziezo hier ga ik maar eens een keer afsluiten, want er valt niet meer te vertellen! Weet dat ik heel blij ben dat er zoveel mensen om mij geven en nu besef ik pas hoe snel er eigenlijk iets kan gebeuren! Maar het is al bij al goed afgelopen, voor mij dan toch, voor andere delen van Japan is het een grote ramp en daar ben ik toch wel een beetje triestig over.

Ik hou van jullie allemaal!!! En op momenten zoals deze besef ik dat nog meer...

Sara Xxxxxx....

En tot de volgende keer!

PS: De tsunami's kunnen mij hier niet bereiken, want ik zit op een berg

6 reacties | Reageer

Alweer drie weken in mijn nieuw gezin, de tijd VLIEGT!!!

Heej allemaal,

We zijn ondertussen weeral een week gepasseerd sinds mijn vorige update en die week lijkt wel gevlogen. Ik zal het verloop nog ne keer vertellen he.

Vorige week vrijdag hadden we Basketbal test. Ik had goed geoefend en toen lukte het redelijk gooed, maar toen het op de test aankwam wou diene bal precies niet door het net gaan. Maar de punten zullen nog wel meevallen. Niet dat ik daar een rapport van ga krijgen. Da was de vorige keren ook niet dus... De rest van de lessen waren weer vrij normaal. Het laatste uur hadden we frans en daar heb ik redelijk wat met Yui gepraat. Zij komt volgend jaar op uitwisseling naar Belgie, jeujj :). Ze had een paar nederlandse liedjes gedownloaded van Clouseau en Laura. En dat van Clouseau kende ik niet, maar het zal wel een van hun laatste (nieuwe) geweest zijn, maar die komen hier ni op de radio he ;). Daarna hadden we nog een test en ik was al na een kwartier klaar. Normaal mocht ik toen naar huis vertrekken, maar ik moest nog naar de kendo, dus ging dat ni he! Dus heb ik maar wat geslapen enzo. Het was ni echt de moeite op de kendo, want ik heb bijna niets gedaan, maar ja ik was er he en het was trouwens toch te warm. Want het was voor de eerste keer trug tegen de 20 graden geweest. Na de kendo gewoon naar huis en gegeten en mij nog wat bezig gehouden en gaan slapen.

Op zaterdag terug naar de karate en daar weer wat op de stootkussens. Op het einde ook weer wat gevochten, het is veel hetzelfde, maar ik blijf het nog steeds leuk vinden! Na de les wist Shihan Suzuki mij te vertellen dat ik morgen "vakantie" had. Omdat ze ergens anders gingen trainen ofzoiets, dus kon ik nog eens uitslapen he ;). In de namiddag trug naar huis en toen ik thuiskwam ging okaasan vertrekken. Ik heb eerst gegeten en daarna naar de Karate Kid gekeken, de nieuwe versie! Toen die gedaan was ben ik op mijn fietske gesprongen en naar de boekenwinkel gereden. Daar heb ik een beetje origami en ayatori (=zo van die touwspellekes) boeken bekeken. Nog gewoon wat rondgekeken en een nieuw hervulbaar potlood gekocht, want die van mij waren allemaal kapot. Na ongeveer een uur trug naar huis en toen okaasan thuiskwam had ze een leuke verrassing bij. Namelijk een pot Nutella choco :). Ik wist het wel al een beetje, want ze had de dag ervoor gezegd dat ze naar nutella gebeld had (dat nummer stond op de pot die ik van bij mijn vorige gezin had meegebracht) en dat ze hier niet zover vandaan NUTELLA verkochten. Dat is toch wel goed nieuws he ;), niet goed voor mijn verslaving natuurlijk, maar ik eet maar een sneetje brood per dag met een superdun laagje, dus toch een beetje afkicken :p. Na het eten nog wat samen met okaasan origami gemaakt en het was nog wel leuk. Daarna nog wat op de pc en toen gaan slapen.

Op zondag heb ik nog eens lekker lang in mijn futon gelegen, en ongeveer samen met Yuka opgestaan. Tegen 12 uur 's middags :p. We hebben samen ontbeten en daarna nog wat gebabbeld. Daarna had iedereen iets te doen dus heb ik mij op mijn kamer wat bezig gehouden. Tis te zeggen, ik heb vooral nix gedaan. Maar het was weer eens heel warm vandaag en ik kon gewoon in een kleedje met korte mouwen zonder nylonkousen buiten in de zon zitten. Alle het raam open en mijn benen buiten ;). Maar het was zeeeer aangenaam. 's avonds hebben we okonomiyaki (= soort van pannenkoek, maar dan helemaal anders) gegeten en dat was wel lekker. Daarna nog wat gebabbeld en toen was ook die dag alweer voorbij.

Zoals ik zondagavond al op het weerbericht gehoord had regende het op maandagmorgen 28 februari, en het was koud! Een heel verschil met de vorige dag. Okaasan heeft mij naar school gebracht omdat het regende. Anders moest ik met de fiets gaan, maar omdat ik de kunst van het rijden met paraplu nog niet geleerd heb, was het veiliger om mij te brengen. Op school bleek dat we geen les hadden, maar dat we repetitie hadden voor de proclamatie van de derdejaars op dinsdag. Het kwam erop neer dat wij gewoon braaf op onze stoel moesten blijven zitten en af en toe eens rechtstaan om bijvoorbeeld het schoollied te zingen. En ik denk dat wij vooral zaalvulsel waren ;). Nadien terug naar ons klaslokaal gegaan en daar te horen gekregen wat we morgen allemaal moesten doen. Een van die dingen was later naar school gaan :p. Toen ben ik al wandelend terug naar huis gegaan, want okaasan moest werken en had dus geen tijd om mij te komen halen. Onderweg nog even in de 100Yen shop binnengegaan om wat origamipapier te kopen. Daarna verder naar huis en ik was heel blij dat ik thuis was, want het was echt SUPERkoud en zeker omdat ik alleen maar kniekousen aanhad in plaats van nylonkousen met beenwarmers. Thuis mijn obento opgegeten en daarna naar High School Musical 3 gekeken omdat ik niets anders te doen had :p. Op het einde heeft Yuka nog wat meegekeken en daarna nog wat gebabbeld. Toen okaasan thuiskwam wist ze niet wat koken en heb ik voorgesteld om pannenkoeken te maken. En dat vonden ze een goed idee ;). Dus ben ik nog eens mee naar de supermarkt geweest dat was alweer lang geleden! Daar hebben we de ingredienten gekocht die ik nodig had en na nog wat andere inkopen terug naar huis. Thuis onmiddellijk aan het deeg begonnen, maar ik had de verkeerde bloem. Het gevolg was dat mijn heel deeg begon te schuimen van zodra de eieren en de melk erin gingen en ook die smaak was het tegenovergestelde van wat het moest zijn. Gelukkig was het geen probleem en mocht ik nog eens proberen. Okaasan is nog vlug een nieuwe bus melk gaan kopen, want door mijn foutje was de melk bijna op. En gelukkig lukte het de tweede keer wel :). Ondertussen had ik op de een of andere manier de SD-kaart van mijn camera kapot gemaakt. Maar gelukkig heb ik dat kunnen oplossen! En toen kon het bakken beginnen. Eerst in de pan, maar omdat ik gewoon ben van pannenkoeken in een Tefal-pan te bakken, wou dat niet echt lukken! Dus hebben we vlug de bakplaat klaargezet. En toen ik die pan wou afwassen, was ik zo slim om niet het handvat maar het gloeiendhete ijzer vast te pakken. Off course deed dat geen goed. Snel mijn vinger onder de kraan en daarna gekoeld met ijs. Da deed echt keiveel pijn en ik ben wel blij dat ik alleen maar een klein beetje vinger een klein beetje verbrand heb. Ik wil de pijn niet voelen van de mensen die over hun hele lichaam verbrand zijn, dat moet ECHT vreselijk zijn!!! Maar dus daarna mijn pannenkoekskes op de bakplaat gebakken en dat lukte al een heel stuk beter. Het was een beetje onhandig, want er zat een ijspak rond de wijsvinger van mijn rechterhand gedraaid en dat is niet echt handig ;). Yuka heeft nog snel een pannenkoek gegeten en is toen naar haar werk gebracht door okaasan. Toen okaasan terug was, was ik bijna klaar. Daarna hebben we gegeten en als dessert mijn lekkere pannenkoeken. Ze waren best wel goed gelukt. Alleen spijtig dat er geen bloemsuiker was. Na het eten nog naar een film gekeken en mijn vinger nog wat gekoeld. En toen schoot mij ineens te binnen dat ik daar zelfs een zalfke voor had en dat heb ik er dan maar opgesmeerd en dat deed toch een beetje goed. Toen ik ging slapen was het branderige gevoel bijna weg. Het was maandag dus een vrij grote pechdag, maar het is allemaal goed afgelopen, wat een geluk seg.

Den dinsdag regende het weer, dus heeft okaasan mij weer naar school gebracht. We moesten pas om 9 uur op school zijn. Daar nog even wat gepraat aangehoord van de vervangster van suzuki sensei want zij was ziek. Toen naar de sportzaal waar al heel wat ouders zaten te wachten op het afstuderen van hun zonen of dochters. Na even wachten en een paar opmerkingen zoals: niet met uw benen gekruisd zitten en ge moet uw deken opvouwen totdat ge er nix meer aan hebt enzo begon de "ceremonie". Eerst kwamen de 3e jaars binnen onder begeleiding van een orkest gevormd door de 2e jaars muziek. Daarna naar het Japans volkslied en een paar toespraken geluisterd. Vervolgens werden alle namen afgeroepen van de afgestudeerden en werden er een paar dingen afgegeven aan een paar leerlingen, maar ik weet niet wat. Nadien was het tijd voor het emotionele deel. Want toen moest van elke afdeling 1 iemand een woordje zeggen en een paar konden hun tranen niet bedwingen. Maar ik kon het helemaal begrijpen en kreeg toch ook even wat tranen in de ogen, maar ik heb mij kunnen bedwingen. En mijn gedachten gingen toch even terug naar eind juni vorig jaar. Daarna nog even het schoollied gezongen en toen waren ze afgestudeerd. Nog even naar de klas en daarna trug naar huis gewandeld. Thuis had otoosan eten gemaakt. Daarna naar Spiderman 3 gekeken en nog wat geleerd. Na het eten nog wat gebabbeld over welke recepten ik graag zou hebben voor trug in Belgie en toen mijn bedje in.

Woensdag 2 maart was het de laatste dag les voor de examens. Begonnen met Engels en daar nog naar een paar presentaties geluisterd. Tijdens het volgende deel Duits en Frans geleerd op de pc, want ik had echt geen goesting in Engels. Daarna nog een lesje Japans en toen was het afgelopen en tijd om te gaan studeren voor die ooh zo moeilijke Engelse examens. Nog maar eens naar huis gewandeld en daar samen met okaasan en otoosan geten. Toen wat op mijn kamer papieren bekeken voor mijn 1e Engelse examen van de vier deze reeks. Nog wat gelezen en daarna met okaasan naar een patisserie en een paar patekes gekocht. Thuisgekomen en die lekker opgegeten, nadien nog naar de videotheek en een paar dvd's gehuurd. Naar huis en nog wat gelezen. Toen weer gegeten en nog wat op de pc. En het internet is weeral uitgevallen, maar ja. Tegen half elf kwam Yuka thuis, nog een beetje gewerkt aan deze update en toen gaan slapen.

Vandaag ben ik weeral op mijn gemak opgestaan en naar school vertrokken. Normaal moest ik het eerste uur niet gaan, maar ik dacht ik ga op school mijn blog uploaden, omdat thuis het internet weeral was uitgevallen. Dus ik vol geode moed naar school en wat vond ik daar toen ik naar de bibliotheek ging, een gesloten deur. Ik dacht in mezelf, moeten ze die kl*** bibliotheek nu juist vandaag sluiten, maar blijkbaar wel he. Gelukkig kwam opeens Julia af en die wist een andere plaats waar we toegang tot een computer, dus zijn we daarheen gegaan. En daar heb ik zoals jullie kunnen zien mijn blog geuploaded.

Hopelijk hebben jullie er weer van genoten en ik schrijf jullie volgende week!!

Groetjes Sara

Xxxxxx.

0 reacties | Reageer

2 wissels en de zes maanden gepasseerd (deel 2)

Op 15 februari heeft okaasan mij naar school gebracht, want ik kon niet met de fiets want die stond nog op school van de dag ervoor. Toen ik op school aankwam waren de mensen die 's morgens bukatsu hebben sneeuw aan het ruimen. Bukatsu=de sportclub, bv.: kendo. Jaja die trainen ook in de ochtend, echt ni normaal! Maar jah ik ben uitwisselingsstudent, dus ik heb ervoor gekozen om daar niet naartoe te gaan ;). Maar het was toch even een beetje een beschamend moment toen Kajita sensei mijn naam riep! Begonnen met Biologie en daarna Engels. Het gewonen van altijd, wat leren en wat proberen op te letten enzo. Na de middag was het terug Drama Class, maar omdat mijn tegenspeler ziek was kon ik niet echt goed oefenen. Gelukkig zijn er een paar mensen ingevallen, zodat ik toch een beetje kon oefenen. Het was nog wel een leuke les! Na de les nog wat gepraat met Julia over vanalles en nog wat, zoals veel bagage hebben enzo :p. Toen naar huis gegaan, want het is nog steeds op dinsdag geen kendo. Otoosan was ook al thuis van zijn werk en toen ik mijn uniform had ingewisseld voor normale kleren stonden er lekkere koekjes op mijn te wachten. Daarna heeft otoosan mij uitgelegd hoe de cd-speler werkt en heb ik wat naar Japanse muziek geluisterd. Tegen half zes kwam okaasan thuis en ik was net klaar met het afwassen van mijn obento. Na het eten nog chocolade gegeten die Yuka gemaakt had voor Valentijn, maar die niet had uitgedeeld, het was lekker! Nog wat gepraat en toen ik op de computer bezig was kwam okaasan ineens aan met een cadeautje. Een soort van doek die ge als versiering op een tafel ofzo kunt leggen. Het is wel mooi en echt weer veel te lief he! En toen gaan slapen.

Toen ik de woensdag morgen naar school vertrok was bijna al de sneeuw verdwenen, maar er waren nog nog zo van die gemene stukje met halfgesmolten en daarna trug bevroren sneeuw. Maar ik ben heelhuids op school geraakt :p. We hadden maar een halve dag school en om de 1 of andere reden hebben we dan altijd de lessen van de namiddag. Wat Japans geleerd en tijdens de middag moesten we samenkomen in de andere klas van "International Studies" en daar kregen we stof om onze outfits voor de musical te maken. Ik heb het nog vrij gemakkelijk want ik moet gewoon een cape fabriceren en eigenlijk ook ne rok, maar daarvoor heb ik te weinig stof, ik zal dat eens moeten navragen. En toen snel snel naar de kendo vertrokken, want ik moest nog eten en ik wist niet hoelaat we zouden beginnen, want dat tijdstip verschilt altijd! Maar het bleek dat ik toch nog meer als genoeg tijd had om rustig te eten en nog wat uit te rusten. Het was maar een korte training vandaag, alle jah, van 2 tot 4 is kort he :p. Maar we moesten nog wat kuisen enzo, want de volgende dag waren het alweer testen of opendeurdag ofzoiets. Toen naar huis gereden en der zat een kei zielige kat voor mijn raam en die was zo aant miauwen en toen heb ik ze maar een beetje water gegeven, maar dat wou hij, kleine verbetering ;), niet. Daarna kwam okaasan beneden en toen ik dat zei dat die kat daar zat, hebben we hem wat overgebleven eten gegeven en wat geaaid enzo. Blijkbaar komt die hier vaker en zijn de nog twee andere, maar die heb ik nog niet gezien. Als avondeten was het Yakiniku, en dat was mijn welkomstfeestje :p. En het was lekker. Tegen half negen heeft mijn zieke tegenspeler van gisteren gebeld en hebben we onze tekst voor Sneeuwwitje wat geoefend. Daarna nog even op de pc en toen gaan slapen.

Op donderdag 17 februari hadden we geen school omdat er testen bezig waren enzo. Dus ben ik samen met Kana en Diego naar Shibuya geweest. Ik dacht met de fiets naar het station te gaan, maar okaasan stond erop om mij te brengen omdat het misschien zou gaan regenen. En dan heb ik mij maar laten overhalen he ;). Ik wat iets of wat te vroeg in Shibuya, maar dan kon ik nog wat mensen kijken :p. En ik heb daar echt een meisje gezien die zo uit ne horrorfilm kwam. Die haar benen waren nog niet zo dik als mijn armen en die was echt ni normaal bleek enzo, echt ni gezond. Ik was der ff ni goe van. Na even gewacht te hebben waren Diego en Kana er ook en zijn we op zoek gegaan naar eten. Ondanks dat de Mosburger Diego vorige keer was tegengevallen, omdat er ajuinen op zijne hamburger zaten zijn we toch opnieuw naar daar gegaan, maar nu heeft hem ene besteld zonder ajuinen ;). Daarna zijn we naar de bowling geweest, bowling in the dark, met van die black lights enzo, was was nice. En ik ben gewonnen. Ik moet zeggen dat ik wel vrij veel geluk had denk ik, maar ik had toch 120 punten, dus daar was ik wel trots op :). Kana was tweede en diego laatste, haha, hij kon der ni mee lachen. Toen zijn we een paar verdiepingen hoger gegaan met de lift en zijn we naar de karaoke geweest. We mochten het eerste half uur gratis omdat ook al gebowld?? Hadden in hetzelfde gebouw. Maar uiteindelijk hebben we toch twee uur gekaraokeed, in het begin was het weer wat onwennig, maar op het einde is het altijd leuk! Toen we alles betaald hadden nog purikura gemaakt en toen vlug naar de Krispy Kreme Donuts, want daar hebben ze echt de beste donuts! Elke keer dat ik in Shibuya ben moet ik er zeker 1 gegeten hebben :p. Dus vlug een donut gaan eten en toen mij gehaast naar de trein zodat ik toch nog op tijd trug int station was, want okaasan moest mij komen halen. Gelukkig had ik mijn trein gehaald. In Fuchinobe nog wat moeten wachten en toen samen met okaasan naar huis gereden. 's avonds was het udon en het was lekker, een beetje anders als die van Megumi, maar toch goed! Daarna nog wat gepraat met okaasan en toen nog wat op de pc en vrij laat gaan slapen. Maar geen nood.

Want ook op vrijdag hadden we geen school en kon ik dus uitslapen. En dat heb ik zeer letterlijk genomen. Ik heb tot 12 uur in mijn bed gelegen :). Ik had het precies nog is nodig. Eerst mijn ontbijt opgegeten en daarna naar Harry Potter en de orde van de Fenix gekeken. Want ik had toch niets te doen en ik had die film gevonden in het dvdrek. Daarna nog wat papieren gezocht want ik zou met okaasan naar het gemeentehuis gaan om mijn verhuizing te laten registreren. Maar net voordat we gingen vertrekken kwam ik tot de conclusie dat ik misschien ook nog pasfoto's zou nodig hebben. Ik had er zeker nog, maar waar had ik die toch alweer gestoken. Dus ik overal gezocht, mijn kamer was een stortveld, om ze uiteindelijk in de zak te vinden die ik gebruik voor de karate. Ik was wel blij dat ik ze gevonden had ze! Dus toen naar het gemeentehuis gegaan en daar een papier moeten invullen en ze hebben mijn nieuw adres gewoon op de achterkant van mijn oude kaart geschreven, dus de zoektocht naar die pasfoto's was helemaal voor niets. Ik had ze nu wel trug natuurlijk :p. Toen we trug thuis waren wat met otoosan gepraat en mijn kamer al wat opgeruimd na mijn zoektocht. Otoosan werd ineens gebeld en is ergens naartoe vertrokken, dus zijn okaasan en ik alleen naar de kaitensushi (= lett. ronddraaiende sushi) gegaan. Nadat we onze bordjes geteld en betaald hadden zijn we nog naar de 100yen shop geweest en daar wat rondgehangen. En toen trug naar huis nog wat gebabbeld en op de pc en toen gaan slapen.

Op zaterdag 19 februari moest ik weer naar de karate gaan, dus dat wou zeggen vroeg opstaan, 7 uur :o. Maar ik was op tijd op de training dus het was niet voor niets, en als ge iets echt wilt dan moet ge vroeg opstaan daar voor over hebben zeker ;). Het was nog wel een leuke training, er waren nu ook een paar grotere, nieuwe. En toen we op het einde van de les gingen vechten mocht ik daar ni tegen :(. Haha, wel grappig. Na de les mij snel omgekleed, want ik moest vandaag de vroege trein terug naar huis nemen. Ik moest namelijk om 1 uur op school zijn voor de repetitie van Sneeuwwitje en ik moest thuis nog eten, mij omkleden (=> uniform) en daarna met men fietske naar school. Omdat ik de vroege trein gehaald had kon ik dat allemaal op mijn gemak doen. Op school nog even moeten wachten, want ik wist het lokaal niet zijn en iemand moest mij komen halen. Gelukkig heb ik niet te lang moeten wachten. In het klaslokaal drect beginnen oefenen en der waren nog wat mensen die ons tips gaven enzo. En we moesten vooral trager spreken :p. Na een uurtje was het alweer voorbij en ben ik terug naar huis gegaan. In de namiddag samen met otoosan naar de videotheek gegaan. Na heel lang dvd's bekeken te hebben en getwijfel welke ik zou pakken heb ik voor Sherlock Holmes gekozen. Ik had The Karate Kid (de nieuwe versie) willen huren, maar die waren allemaal uitgeleend, dus dan gaat da moeilijk he. Nog even wat rondgelopen in de videotheek en toen te voet trug naar huis. Toen we thuis kwamen zat okaasan te wachten, want die had geen sleutel bij omdat ze niet wist op voorhand dat wij weg zouden gaan. Gelukkig had ze niet te lang moeten wachten! Nadat we thuisgekomen waren heb ik mijn kamer grondig opgeruimd, want dat had ik nog niet gedaan sinds ik vrijdag die rommel gemaakt had. Okaasan is ondertussen Yuka aan het station gaan halen, want die kwam zaterdag terug van een midweekje Hawaii.Okaasan heeft ook een nieuwe obento gekocht, want ik had die van mij per ongeluk kapot gemaakt bij het afwassen. En het is een roos exemplaar geworden, maar ze wist natuurlijk niet dat ik daar niet van hou, maar jaja wat erin zit is belangrijk he ;). 's avonds ook nog ne beersleutelhanger met "I love Hawaii" op gekregen van Yuka, kei schattig. En toen gaan slapen.

Ook op zondag moest ik weer naar de karate, trug vroeg opstaan dus. We warenmet zes de zondag. En terwijl we met vier wat gevechtjes aan het doen waren waren de andere twee kata's (=schijngevechten) aan het oefenen. Ik was toch een beetje geshockeerd, want het trok eigenlijk op niet veel vond ik persoonlijk. Het is dus echt waar dat de Japanners niet echt goed zijn in kata. Op het einde nog wat gepraat en ze waren allemaal verbaasd toen ik zei dat ik al 10 jaar karate deed :p. Na de les op mijn gemakske trug naar huis gegaan en thuis samen met okaasan pizzatoast gegeten. Yuka lag in bed met ne jetlag, dus die at ni mee. In de namiddag heb ik naar Sherlock Holmes gekeken en het was nog wel een goei filmke. Nog wat papieren ingevuld voor de karate/fitnessclub, want omdat ik verhuisd ben is mijn adres ook veranderd enzo. 's avonds ook alleen met okaasan gegeten, een groentensoep met een beetje weinig smaak, maar wel lekkere groentjes en rijst met zalm. Dus het was nog wel lekker. Na het eten nog wat gepraat en foto's laten zien enzo. En toen nog gewerkt aan dit verslag en toen begaf het internet het. Gelukkig dat ik ondertussen al zo slim ben om het eerst in word te typen ;).

Op maandag na vier dagen terug naar school. Tijdens een Engelse les heb ik Suzuki Sensei verbaasd omdat ik een kei moeilijk woord vertaald had, maar hij had blijkbaar niet gezien dat er een woordenboek op mijn bank lag, haha. Maar ja, des te beter voor mij he :p. Tijdens de middag moest iedereen naar de klas gaan waar ze vorig schooljaar inzaten, maar omdat ik vorig schooljaar hier nog niet op school zat ben ik gewoon met een paar mensen van mijn huidige klas meegegaan. Daar moesten we beslissen wat we op het sportfestival wouden doen, alle zoiets denk ik toch. Ik heb in elk geval mijn naam in de kolom van basketbal geschreven. Ik zal het binnenkort nog wel horen zeker ;). In de volgende lessen heb ik wat geleerd en na school weer naar de kendo. Het was nogal een vrij tamme training deze keer, alle voor mij dan toch. Want de oefeningen op het einde waren te moeilijk om allemaal vlug uit te leggen en uit te voeren. Dus moest ik aan de kant, maar dat vond ik niet zo echt een groot probleem. Na de les nog wat gebabbeld met Nozomi en gezegd dat ik al terug in Sagamihara woon. En blijkbaar wist ze dat nog niet. Naar huis gereden en mij snel omgekleed want het was al half acht ofzo en ik had honger. Vandaag gegeten met otoosan en okaasan en het waren overschotjes van gisteren en loempia's, dus lekker. Na het eten weer wat gepraat en toen een doucheke genomen. Daarna wat op de pc verder gewerkt aan het verslag, maar helaas is het internet nog steeds dood. En toen mijn bedje in :).

Dinsdag 22 februari, naar school gegaan en begonnen met een uurtje Engels. Daarna hadden we normaal gezien Biologie, maar dat ging niet door. In plaat daar van hebben we geoefend voor sneeuwwitje. We hebben eerst nog wat moeten oefenen en daarna werd alles opgenomen op video. Na ongeveer een uurtje was alles opgenomen en het is allemaal vrij goed verlopen. Daarna zijn we met zen allen naar een klaslokaal gegaan waar we die video gekeken hebben. Ondertussen ook gegeten, want het was middag, dat was een extra uitdaging, want het was donker en met stokjes. Maar ik heb de moeilijk opdracht met glans uitgevoerd, want ik heb niet gesmost :D. Na een volgend uur was ook die alweer afgelopen en konden er opmerkingen gemaakt worden en het was blijkbaar toch redelijk goe, want veel opmerkingen waren er niet. Daarna nog wat uitleg gevraagd over hoe ik mijn kostuum nu eigenlijk moet maken en gezegd dat ik te weinig stof heb. Om zowel ne rok als een cape te maken. En dat was gelukkig geen probleem, dat zou ook maar erg zijn! Nadien heb ik nog wat geoefend met Misaki, die mijn tegenspeler is. En heb ik haar samen met Julia proberen uit te leggen hoe ze bepaalde Engelse woorden moet uitspreken, want dat is echt moeilijk. Woorden zoals: thought, frightening en why. En toen naar huis gegaan. Thuis wat gelezen en nix gedaan en wat opgeruimd en wat geslapen. 's avonds samen met okaasan gegeten, want otoosan had al gegeten met ne vriend. Maar hij heeft ondertussen geprobeerd om het internet te fixen. Helaas is dat niet gelukt en moet ik nog zeker twee tot drie dagen wachten.

De woensdag, de 23ste Februari, weer gewoon naar school gegaan. We hadden alleen in de voormiddag les en we hadden de lessen van normaal het tweede en vierde uur. Het eerste uur hadde we studie en daar heb ik geleerd, het tweede uur hadden we japans en ook daar heb ik geleerd. Na die lessen was er een beetje over of er nu al dan niet musical practice was of niet. Uiteindelijk bleek dat het repetitie was. Daar naartoe gegaan en ons toneelstuk nog eens geoefend he. Vandaag waren er ook twee Amerikaanse leerkrachten om ons te verbeteren op taal. Alice en Kimberly sensei. Nadat alles een keer voorgebracht was, was er niet echt veel goede commentaar, vooral van Alice. De commentaar was ongeveer zo: Het was goed, en de bewegingen waren leuk, maar we konden alleen goodbye verstaan. Oke dat is misschien wel waar, maar om dat nu zo grof te zeggen, dat vond ik toch wat erover. Maar ik moet die Alice al zoiezo niet echt hebben en ik ben niet de enige die daar zo over denkt. Kimberly gaf tenminste wat opbouwende commentaar en die is ten minste aangenaam. Maar nix aan te doen zeker. Ieder zijn eigen karakter. Daarna is iedereen nog bij 1 van de 2 moeten gaan om zichzelf te laten verbeteren en ik was serieus dat ik naar Kimberly mocht :p. Toen nog even wat geoefend met Misaki en normaal zou ik na die les naar de kendo gaan, maar ik had echt geen goesting. Dus Julia om raad gevraagd, wat zij zou doen en uiteindelijk beslist om niet te gaan maar in plaats daarvan ben ik samen met haar naar Machida geweest :p. Daar zijn we naar de karaoke gegaan en nadat we even hadden moeten wachten hebben we een uur gekaraoked. Toen heb ik nog ne pannenkoek met ijs gekocht en terug naar Fuchinobe. Daar nog bijna een uur gewoon staan praten met Julia over vanalles en nog wat. Tegen kwart voor zes ben ik naar huis vertrokken en heb ik mijn futon al klaargelegd enzo. Na het eten nog keiveel gepraat met okaasan over veel :p. Toen nog een doucheke genomen en gaan slapen.

Vandaag ben ik weeral op mijn gemak naar school vertrokken en daar zijn we begonnen met Engels. Het was de laatste les met Kimberly sensei, dus hebben we iets leuker gedaan dan normaal. We moesten raadseltjes oplossen en ze waren nog wel vrij moeilijk. Maar met de hulp van de leerkrachten konden we ze toch oplossen :). Daarna moesten we nog eens allemaal verzamelen in de sportzaal en daar hebben we een film/documentaire gekeken. Het ging over een groep mensen die een restaurant wou openen. Maar niet echt een gewoon, de obers hadden namelijk de opdracht om bij elk ding dat ze deden kweet ni hoe hard te roepen. Vrij belachelijk dus eigenlijk en ik denk niet dat ik daar ooit zou willen gaan eten als die daar zo in uw oor zitte te schreeuwen ;). Maar toen we trug in de klas zaten bleek dat de rest er ook zo over dacht. Het was een restaurant dat een graadje erger was dan de normale restauranten hier in Japan. Terwijl Suzuki sensei nog wat aan het vertellen was, mochten we onze obento al opeten en dat heb ik dan ook maar gedaan. Tijdens de middag wat gebabbeld en toen alweer naar de sneeuwwitje repetitie gegaan. Maar ik ben al vrij vroeg vertrokken, want blijkbaar werd mijn stuk vandaag toch niet geoefend. En dan zou ik misschien nog op tijd zijn voor de kendo. Maar dat laatste was helaas niet het geval. Dus heb ik me maar snel omgekleed gewoon meegedaan. Het was wel weer ff zo van damnn, maar daar was ik snel over. Het was een goede training! Na de training mij nog geexcuseerd dat ik te laat was, maar ik had een geldige reden :p, Sneeuwwitje. We hebben ook nog wat gebabbeld en ik heb ze wat frans geleerd. Ook nog een beetje mijn stukske toneel voorgedaan en da was nog wel grappig. Toen een stukje met een paar van de kendo naar huis gereden. Thuisgekomen wist otoosan mij te vertellen dat het internet gemaakt was :). Omdat okaasan pas vrij laat trug thuis kwam en geen tijd had gehad om boodschappen te doen zijn we met ons drie "ramen" gaan eten. En het was lekker, als dessert nog een ijsje. En ge mocht het zelf maken. En ik heb dat goed gedaan ;). Daarna terug naar huis en nog wat naar tv gekeken en de laatste hand gelegd aan dit superlange verslag, waarvoor toch wel mijn excuses!

En hierbij zijn we dus aan het einde gekomen voor deze keer. Hopelijk vonden jullie het interessant :p. Met mij gaat in elk geval alles supergoed en ik heb zelfs het gevoel dat dit een beter gezin is als het vorige Op welke manier kan ik niet zo goed uitleggen, maar ik heb gewoon dat gevoel :p.

Alle hopelijk gaat het de volgende keer terug wat sneller, maar waarschijnlijk wel!

Bye Byeee

Saraa Xxxx

2 reacties | Reageer

2 wissels en de zes maanden gepasseerd

1 reactie | Reageer

Het einde van een emotievolle week... Wat gaat de rest geven

Hellooo everybodyy

Het was deze week niet echt een leuke week en sommigen van jullie zullen wel al weten waarom, mocht je het nog niet weten en je wilt het graag weten lees dan zeker verder. Want het is een belangrijk onderdeel in mijn uitwisselingsjaar.

Ik zal jullie niet langer in spanning houden er maar eens aan beginnen.

Op maandag 31 januari, alweer bijna een maand voorbij, was het weer een gewone schooldag. Ik kan me niet meer echt veel herinneren wat er die dag gebeurt is, maar waarschijnlijk heb ik wat geleerd enzo. Het was ook maar een halve dag, dus ‘s middags mijn obento op de kendo opgegeten. Het was best wel een leuke en een geode les, de sensei's zeiden in elk geval dat het goed was . Na de les nog een beetje massage en toen naar huis en toen begon het al. Naar aanleiding van een paar telefoontjes van Megumi en Kenji naar iemand AFS op zondagavond waar ze boel gemaakt hadden. Toen ik dus thuis kwam zei Megumi tegen mij dat ik een bericht moet sturen naar mijn LP om te vragen of ik van gezin moest veranderen en toen werd het mij al teveel, dus mij boven op mijn kamer wat afgereageerd en toen trug naar beneden en wat gegeten enzo. Toen ik ‘s avonds nog wat op de pc bezig was het Megumi telefoon gekregen van iemand van AFS en ze kwam naar beneden met de melding dat ik zondag 6 februari van gezin zou veranderen en toen kon ik het echt niet meer aan en ben ik zo lijk ze zeggen een beetje ingestort, kei hard geweend enzo. Maar ik denk dat date en vrij normale eerste reacties is als ge de ene dag nog denkt da alles wel in orde is en de volgende dag zegt je gastgezin dat je binnen de week weg moet, ik kan jullie verzekeren, dat komt hard aan. Nadat ik een beetje gekalmeerd was mijn ouders op de hoogte gebracht met als gevolg dat ik ‘s nachts om half 1 nog een opbeurend telefoontje kreeg van mijn lieve mama . En daarna toch maar proberen om te slapen.

De volgende dag, 1 februari zijn we een uitstap gaan maken met de familie. Ik moest dus al vrij vroeg opstaan en dat was toch wel even moeilijk, nadat ik de vorige nacht toch niet echt zo goed geslapen had. Toen we om half negen vertrokken zijn we eerst nog even langs de convenience store gereden om iets te halen voor ontbijt. En toen voor ongeveer 3 uur naar een tempel"complex", (boven op een berg) Narita-san, genaamd gereden. Onderweg ook nog even aan een parking gestopt om de benen eens te strekken en yakitori te kopen. Ook op weg naar Narita-san zijn we een dicht bij Narita airport geweest en het zal jullie wel niet verbazen dat ik op dat moment graag een vliegtuig naar Belgie genomen zou hebben. Maar gelukkig waren dat alleen maar gedachten. Dus nu verder, we waren dus na een hele lange autorit aangekomen bij die tempels. Eerst wat langs souvenirwinkeltjes gelopen en daarna de berg op waar de tempels te zien waren. Bij 1 van die tempels heeft Megumi best wel heel veel geld aan de goden geofferd, maar dat is blijkbaar de gewoonte. Ik denk niet dat ik ooit zoveel in een mandje in de kerk zou steken hoor. Nadat we wat hadden rondgelopen hebben we om 12 uur een ceremonie bijgewoond. Daar werd gebeden voor de goden en vreemde teksten uitgekraamd enzo. Allemaal in het japans, en vreemd Japans, dus ik heb der ni veel van verstaan. Op het einde was er ook een "heilig" vuur en als ge wou kon ge uw handtas of rugzak ofzo afgeven en dan werd die in de rook van dat vuur gehouden, voor geluk of zoiets. Na die ceremonie terug naar buiten en nog wat geluksbriefjes gekocht. En mijn geluk is middelmatig, hoe zou dat toch komen . Trug naar de souvenirkraampjes en heel wat souvenirtjes gekregen, ik vond het heel lief enzo, maar ik werd er niet echt superblij van. We hebben ook nog aan een schietkraam gestaan, geweren met kurkskes, da schiet nu is echt ni se. Maar toch iets kunne afschieten . Door het waarschijnlijke slaaptekort en de emoties van de vorige dag had ik niet alleen last van vermoeidheid, maar ook van koppijn en ne hoest. We zijn iets gaan eten en daar hebben we wat overlegd wat we de rest van de dag nog konden doen. We hadden besloten dat we naar het keizerlijk paleis in Tokio zouden gaan. Na nog wat pindanoten te hebben gekocht weer ongeveer een uur in de auto gezeten op naar het paleis. Daar aangekomen eerst nog wat naar parking gezocht en toen daar een uurtje ofzo rondgewandeld, er was wel niet echt veel te zien, maar het park was toch al indrukwekkend . Voor de uurtje parking moesten we al bijna 5 euro betalen, dus daar verschoot ik precies wel ff van. Daarna zijn we doorgereden naar Shinjuku, weer een rit van een half uur of 3 kwartier ofzo in het drukke verkeer van Tokio. In Shinjuku aangekomen zijn we eerst naar een gamehal met heel veel UFO-catchers gegaan en daar hebben we best wel veel geld opgedaan. Maar onze buit was: een doos belgische wafels (gewone, chocolade en aardbei-wafels), een pak reuzepocky's (belgie=mikado's) en nog een pak met aarbeipuddinkjes ofzoiets . Toen ook nog met de familie purikura gemaakt, dat was nog wel leuk. Na het bewerken van de purikurafoto's zijn we naar 1 of andere winkel geweest waar ze echt alles hadden ofzo. Daar heb ik een USB-stick gekocht, want omdat ik binnenkort van gezin moet veranderen kwam ik in de problemen met al mijn foto's die hier op de computer stonden. Maar gelukkig heb ik daar ne goeie grote (qua opslagplaats he :p) USB-stick gevonden voor niet al heel te veel geld. Daarna trug naar de auto gegaan en aan de trip naar huis begonnen. Het was ondertussen al zeven uur gepasseerd. We zijn nog ergens gestopt om iets te gaan eten en ik had precies het gevoel alsof ik aan mijn laatste avondmaal begon . Ik was nog steeds moe en ik had nog steeds hoofdpijn. Toen we eindelijk thuis waren, was ik blij dat ik bijna in mijn bed kon kruipen. Het was al bij al een dag geweest met heel veel gemengde gevoelens. Nog een klein weetje, ik heb voor de eerste keer in mijn leven gespijbeld, alle, ni echt natuurlijk, want mijn "ouders" wisten er van . Nog een weetje, 1 februari was ook de dag dat ik precies in de helft van mijn jaar zat.

Op woensdagmorgen had ik raar genoeg een beetje zin om naar school te gaan. Waarschijnlijk gewoon omdat ik mijn verhaal kwijt moest. Ik had wel veel last van nen hoest en ne verstopte neus en wa hoofdpijn. Voor de les Engels heb ik het aan een paar vriendinne verteld en ook toen kwamen de tranen weer. En niet alleen bij mij, ook Karen had tranen in haar ogen. Dat vond ik wel lief . Ik heb die les niet veel gedaan, want we moesten iets maken wat ik al gedaan had in de kerstvakantie. Dus heb ik Karen maar wat geholpen om dingen te verzinnen . Tijdens Biologie heb ik wat geleerd enzo van die dingen. En toen was het alweer middag, daar nog een beetje gepraat over wat er nu allemaal met mij ging gebeuren enzo. Ze stelden zelfs voor dat ik bij hen kon komen als er geen gezin gevonden werd. Dat vond ik wel leuk om te horen, want dat wilt toch zeggen dat het echte vriendinnen zijn he. Alleen spijtig dat ik dat in deze omstandigheden te weten moet komen. Tijdens de lessen in de namiddag heb ik niet echt veel uitgevoerd, want ik voelde mij echt slecht ofzo. Ik ben ook niet naar de kendo geweest, want ik denk niet dat het echt goed doet aan hoofdpijn om zo ne helm op uw kop te zetten waar ze dan me ne stok op slagen . En ook mijn hoest enzo. Dus ben ik maar naar huis gegaan. En al een beetje begonnen met inpakken, alle een beetje vanalles op orde gelegd. Kenta en Mickey zijn ook nog op bezoek geweest en dat zal waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat ik die gezien heb. En toen zei Megumi ineens, "Seg Sara wist gij dat ge zondag vertrekt" en ik dacht even van wat vraagt die nu. Maar blijkbaar wisten ze daar hier nog helemaal nix van dat er al een dag was opgeplakt. Zij dachten dat ik hier pas vertrok als er een nieuw permanent gastgezin gevonden was. Dus was het toch een beetje anders dan ik gedacht had en heeft toch AFS beslist dat ik zondag hier weg moet. Ik he been mail gestuurd naar mijn LP om te vragen of dat toch niet mogelijk was om dat nog zo te regelen. Maar na het eten ne telefoon gekregen van Sugiyama san (=LP) en die klonk nogal vrij geirriteerd. "Nee, da gaat ni, alles is al geregeld en blablablablabla." En blijkbaar is die ook nog boos geworden op Megumi aan de telefoon. Daarna kreeg ik ook nog telefoon van Karen, het meisje uit mijn klas, om te vragen hoe het met mij ging. En die wou mij echt supergraag helpen en ze had schrik dat ze dat niet kon en van die dingen. Op het einde was die zelfs aant wenen omdat ze mij zo graag wou helpen en moest ik haar gerust stellen dat alles wel in orde zou komen. Even de omgekeerde wereld dus. Daarna ook nog even geskypt met Stefanie en ondertussen ook nog een beetje gekapt op AFS met Megumi. Ik moet ervan profiteren nu het nog gaat he .

Op donderdag, weer een gewone schooldag, met Engels, waar we een soort van nootjes, mammee genaamd, gekregen hebben. Da had wel ne goeie smaak . Tijdens Home Economics hadden we studie, de rest had een taak, maar ik moest die niet maken, hole, dus heb ik maar ni echt iets gedaan. Tijdens de middag nog wat gepraat over mijne verhuis en ze wat gerustgesteld en van die dingen dat ik nu het volgende gezin (voorlopig weliswaar) al wist enzo. Deze donderdag nog eens een leesuurtje gehad en daarna naar de kendo. Ik was nog altijd niet helemaal beter, maar ik wou toch graag gaan. Al was het maar om het nieuws te vertellen. Een goed punt, de bus die ik elke dag moet nemen is dezelfde als die van Nozomi, dus moet ik ‘s avonds al niet alleen op de bus zitten. Na de kendo naar huis gegaan. Daar nog een traditieke uitgevoerd, namelijk, dezelfde mamme's als die die we bij engels gekregen hadden door alle deuren en ramen naar buiten smijten om de "demonen" weg te jagen en de goden uit te nodigen in huis. Het gin gals volgt: Neem een paar nootje in je hand ga aan de deur-/raam- opening staan en terwijl je ONIWASOTO roept gooi je de nootjes weg (dag demonen), daarna hetzelfde principe, maar nu roep je FUKUMA UCHI terwijl je de nootjes weggooit (welkom goden). En ik ben weeral een ervaring rijker se . Daarna nog 18 van die nootjes gekregen, en als je die opat zou je geluk hebben ofzoiets. En het waren lekkere nootjes, dus opeten die handel . Na het eten nog wat op de pc en toen naar mijn bedje.

Vrijdag 4 februari, was best wel een beetje speciaal, want het was de laatste keer dat ik van hieruit naar school vertrok. Ik heb mij onderweg geamuseerd met foto's maken van het traject . Ze zullen wel gedacht hebben, wat is die nu aant uitspoken, maar ja, ik ben de buitenlander he . Op school tijdens LO, weeral basket. Deze keer drie matchkes gespeeld, 2 keer gewonnen , 1 keer verloren . Tijdens engels verder geschreven aan een opstel en toen iedereen al zeker drie zinnen had was ik al helemaal klaar. Ze zijn allemaal verbaasd over hoe ik met mijn vulpen schrijf en hoe snel ik schrijf . Tijdens de middag weer een emotioneel moment, sniff sniff , de laatste obento van Megumi. En toen World History en ik heb zelfs wat opgelet deze keer. Het ging over Karel de Grote en over de BeNeLux. Ook nog wat geleerd en gepraat. Tijdens Frans wat met Yui gepraat, zij komt volgende schooljaar naar Belgie. Ze had een leuk boekje met japans nederlandse-franse vertalingen in, was wel leuk. Na het school niet naar de kendo gegaan, want ik had de dag ervoor gezegd dat ik moest inpakken. Thuis op mijn gemak voor de laatste keer mijn obento afgewassen en al wat spullen ingepakt. Nog wat naar tv gekeken en zo van die dingen.

Op zaterdag 5 februari moest ik al vroeg opstaan, want ik ging naar mijn eerste karateles hier in Japan, joehoew . Nog vlug wat gegeten en toen de fiets op naar het station, daar de trein op en in Hon-atsugi afgestapt. Daar nog even gewacht op Sugiyama-san en toen samen naar de club gegaan. Daar eerst nog wat paperassen in orde gebracht en een klein gesprekje gehad. Vlug omkleden en toen was het training-time. En wat hebben we gedaan?? Twee uur aan een stuk schijngevecht en afwisselend op de bokszak. (10 x 1minuut en dan wisselen) Dat hebben drie of vier keer gedaan ofzo) Maar zelfs dat was heeel leuk om te doen. Nu kon ik mij nog eens goed afreageren op de bokszak over de dingen die mij hier allemaal irriteren en de huidige gebeurtenissen. Het was nog eens fijn om eens iets anders te doen als Kendo . De sensei zei dat het goed was, dus daar was ik heeel blij mee. Ook mijn LP was tevreden, dus dat gaat dik in de sakoche komen. Toen terug naar huis, een goei doucheke gepakt en begonnen aan hetgeen waar ik normaal pas over een dike vijf maanden mee moest beginnen, alles inpakken. Ik heb hier precies toch meer spullen dan ik gedacht had. Ik was goed op tijd begonnen, dusk on ik alles rustig op mijn gemak doen. Tegen 18 uur gestopt en toen was ongeveer bijna alles ingepakt alleen nog de dingen die ik nog nodig had ‘s avonds en de volgende morgen. Naar beneden gegaan en mijn laatste avondmaal in Okamura family gegeten. En het was lekker, biefstuk met friet en boontjes en gratin uit een krabschaal . Daarna nog wat op de computer, nog wat geskypt met men mama, nog heeel hard aan deze blog gewerkt en toen naar boven gegaan voor de laatste keer slapen met men hoofd naast het HelloKitty-kussen.

Vandaag, zondagmorgen 6 februari, rond half elf opgestaan en nog de laatste spullen ingepakt. Toen alles bij elkaar stond was het precies toch serieus veel ze. En dan te bedenken dat da allemaal trug moet naar Belgie . Nog een boterhammeke met speculaaspaste gegeten en daarna nog vlug dit verslag afgemaakt en geuploaded. Binnen een kleine twee uur is het zover, dan staan Sugiyama-san en Hosoi-san hier op mij te komen ophalen. Ik heb best toch wel wat zenuwen...

Maar alle er valt niet meer zoveel over te vertellen. Ik denk dat het langs een kant wel een goed ding is, want zo kan ik een andere kant leren kennen. Aan de andere kant ben ik ook heel triestig, want ik kwam goed overweg met deze familie en het is spijtig dat ik hen door deze omstandigheden moet verlaten. Maar ja het leven gaat verder en ook dit zal ik wel weer overleven zeker.

Ziezo, ik weet niet of ik in het volgende gezin veel toegang ga hebben tot het internet, maar ik zal jullie in elk geval op de hoogte proberen te houden hoe het allemaal verlopen is!!

Ik heb jullie deze week nog harder gemist dan anders, maar ik ben over de helft en even een primeur . Op zondag 17 juli kom ik terug naar ons belgenlandje . Op de 1 of andere manier kijk ik er toch al een beetje naar uit.

Heeeel veel groetjes, tot nu toe de laatste keer uit Sagamihara

Sara Xxxxxxxxx.

P.S.: Ik hoop dat ze snel een nieuw permanent gastgezin gevonden hebben!

P.P.S: Gelieve ook niets meer te sturen naar mijn vorige adres! Voorlopig heb ik nog geen nieuw adres waarnaar jullie iets kunnen sturen, maar ik zal jullie zeker verwittigen!

2 reacties | Reageer

Eekhoorns zijn kieskeurig

Hallo iedereeen, voor de studenten onder jullie die nog in de examens zitten, nog veel succes en diegenen die al gedaan hebben, maak er maar een feestje van . Voor de rest, niet-studenten geniet van het leven, want dat doe ik ook . Hier begint mijn volgende verhaal...

Maandag 24 januari was een dag die niet verliep zoals andere maandagen. Het eerste uur hadden we gewoon les en daar heb ik wat Japans geleerd. Op het tijdstip waar normaal het tweede uur gepland is moesten we in groepjes van een paar mensen een klaslokaal schoonmaken. Ik had met mijn groepke eerst wat problemen om in de klas te geraken, want de deur was op slot. Dus moesten we een andere manier vinden om binnen te geraken. Elke klas heeft hier twee paar schuifdeuren en ook nog een paar kleineschuifdeurtjes dertussen voor verluchting ofzo, weet ik veel. Toen dat idee van de kleine schuifdeurtjes open te maken kwam dachten we dat we er waren, maar nu bleek dat daar allemaal kasten voor stonden. Dus goed hard duwen en proberen om die kasten te verplaatsen. Wat uiteindelijk toch gelukt is, toen is der 1 iemand, de kleinste van de groep door die miniopening gekropen en de deur van de binnenkant opgemaakt. Toen even wat met een borstel door het lokaal en zo van die dingen en toen nog even terug naar de Homeroom, daar nog wat gezeten en toen was het school alweer gedaan.  Naar de kendo gegaan en daar mij middageten opgegeten, het was brood deze keer, omdat Megumi ‘s morgens al vroeg weg moest en dus geen tijd had om een obento klaar te maken. Ook de kendoles duurde niet zo lang als normaal, want ook daar moest een beetje gepoetst worden. De reden voor al dat gepoets was: de 2 dagen die volgden waren het interviews voor de nieuwe leerlingen en daarvoor moest alles proper zijn. In de klassen moest alles van de muren gehaald worden, wat ik nogal vrij stom vind, want zo geven de klassen maar een serieus saaie indruk. Maar dus op de kendo het was nog wel grappig, moeilijk om uit te leggen, maar het was leuk. Toen naar huis en nog een filmke gekeken. Na het eten nog wat op de pc en toen dodokes doen .

De volgende dag hadden we geen school omdat het die interviews voor de nieuwe leerlingen waren. En omdat Cesare ook geen school had, hebben we besloten dat we naar Kamakura zouden gaan. Bij velen van jullie zal dat wel niet zo bekend in de oren klinken, maar het is de plaats waar die enorme boeddha staat. We hadden ‘s morgens al vrij vroeg afgesproken, zodat we alles rustig op ons gemak konden bekijken. Na drie verschillende treinen genomen te hebben. Kwamen we eindelijk aan in Hase station, van daaruit moesten we nog even wandelen naar de Daibutsu/grote boeddha . En het was best wel een indrukwekkend zicht. We hadden ook supermooi weer, dus had hij een mooie blauwe hemel achter zijn hoofd :p Nadat we ook nog vanbinnen een kijkje genomen hadden en wat naar de dure souvenirtjes gekeken hadden. Hebben we een superlekker softijsje gekocht. Daarna nog wat in het parkje rondgewandeld en daar kwamen we een eekhoorn tegen. Na wat hem/haar wat gelokt te hebben was hij/zij wat teleurgesteld dat we niets hadden om te geven. Ik was nog steeds aan mijn ijsje aan het knabbelen en toen besloot ik dat ik het laatste stukje wel wou opofferen :p. Maar op het einde was het precies toch niet de smaak die het beestje verwacht had. Wat een kieskeurig diertje... Maar ondertussen wel een paar mooie fotokes gemaakt . Daarna zijn we naar een andere plaats gegaan, waar er verschillende temples of shrinen verzameld waren. En het heette The Great Kannon Hasedra. Daar werden we aangesproken met de vraag of we een enquete wouden invullen en vriendelijk buitenlanders die ik en Cesare zijn hebben dat maar vlug gedaan. Alleen bleek de enquete vooral bedoeld te zijn voor toeristen. Zo was ere en vraag, hoeveel nachten verblijft u in Japan. Ons antwoord ongeveer 330 dagen . Na daar nog wat foto's gemaakt te hebben van beelden die ge niet mocht fotograferen , en natuurlijk ook foto's van dingen die we wel mochten fotograferen zijn we wat eten gaan kopen. Daarna hebben we zeker een uur gewandeld ofzo op zoek naar een ander shrine. Uiteindelijk bleek het een ander te zijn dan de bedoeling was, maar het was even goed de moeite. Het shrine lag verscholen tussen de bomen op een heuvel. Het pad dat ernaartoe leidde was aangegeven door allemaal rode "poorten". We maakten daar al een goeie entrée door zo snel mogelijk dat (berg)pad op te lopen  en boven aangekomen als tweed ode weet ik veel wattes te staan uithijgen. Gelukkig waren er alleen maar mensen van het winkeltje daarboven. Na nog wat te hebben berg geklommen zijn we naar het station van Kamakura gegaan. Onderweg nog even de convenience store binnen, want Cesare had honger. Aan het station even wat op een bankje gerust want we hadden echt al heeel ver gewandeld. Daar besloten we om verder te wandelen naar de zee. Na even op de kaart in het parkje gekeken te hebben zijn we in de juiste richting beginnen wandelen. Maar toen wisten we niet echt meer waar naartoe dus hebben we onze geode vriend de zon gebruikt om onze richting te bepalen. En uiteindelijk na toch nog ergens anders een kaart gevonden te hebben kwamen we eindelijk aan op het strand. Echt niet te geloven hoe blij dat we waren . Het is ook de eerste keer denk ik dat ik in Januari de zee gezien heb. Het was best wel een leuk gevoel. Nadat we nog wat zandtekeningskes gemaakt hadden zijn we verder over het strand gelopen op zoek naar het station, want het begon stilletjes aan tijd te worden om terug te keren naar huis. Nadat we nog eens verloren gelopen waren, eindelijk na een dag vol wandelen en verloren lopen het station dat onze terugreis kon verzekeren gevonden. Op de trein gestapt en helemaal zonder problemen naar huis.

Op woensdag hadden we nog een dagje verlof en ben ik samen met een twee meisjes van mijn klas naar Machida geweest. Daar hebben we even in een winkelcentrum rondgewandeld. Toen zijn we Ramen gaan eten en die was best wel heeel lekker. Daar zijn we ook nog twee jongens van onze klas tegengekomen, we zijn samen purikura gaan maken en daarna hebben we nog wat in wat andere winkels rondgelopen. Toen besloten we dat we toch ook nog een keer purikura met ons drie moesten maken en dus hebben we dat maar gedaan he. Daarna zijn we naar de MacDonalds geweest en daar hebben we een ijsje gegeten en wat gebabbeld enzo en toen was het alweer tijd om terug naar huis te keren.

De volgende dag donderdag 27 januari had ik voor de verandering nog eens een dagje school . Het begon met 1 uurtje les waarin ik een beetje Japans geleerd heb. Het volgende "lesuur" hadden we een presentatie over veilig gsm-gebruik en ik heb er toch iets of wa van verstaan...Daarna nog even terug naar de klas en toen was de halve schooldag alweer gedaan. Maar ik ging nog niet naar huis, want ik had natuurlijk eerst nog Kendo training. Het begon allemaal goed totdat ik opens last begon te krijgen van mijn achillespees, grrr, ik begin der echt een hekel aan te krijgen ofzo. Een van mijn kendomaatjes had opgemerkt dat ik pijn had met als gevolg dat ik verplicht moest stoppen en buikspieroefeningen moest doen. Het einde van de les verloop een beetje anders dan ik gewoon ben, want 1 van de meisjes, You, moest tegen de andere meisjes vechten. Ze heeft een partij gelijkgespeeld en ze heeft er 3 verloren. Ik had er best wel medelijden mee, want Umezawa-sensei was daar kei hard tegen aant roepen enzo en die was aant wenen en van die dingen, niet echt leuk dus. Maar gelukkig ging het er na de les al wat beter mee. Thuis niet veel interessante dingen meer gedaan.

Vrijdag 28 januari verliep ook alweer wat anders dan ik verwacht had, want de lessen van de voormiddag waren weggevallen en de namiddaglessen waren naar de voormiddag verplaatst. Kunnen jullie nog volgen??  Dus begonnen we de dag met een uur world history, maar ik had nix van boeken bij ofzo, dus heb ik maar nix gedaan . Tijdens Frans kregen we gelukkig papieren en die les viel nog wel redelijk goed mee. Daarna was het trug kendo, een herhaling van de vorige dag, alleen dat ik nu al van in het begin buikspieroefeningen gedaan heb. Er was ook weer een mini-wedstrijd en ook deze keer was het You tegen de rest. Deze keer mocht/moest ik filmen, had ik toch iets nuttig te doen he . Na de les nog wat naar die filmkes gekeken en toen naar huis.

En toen was het eindelijk zaterdag, na 2 superlange dagen school . Ik heb tot ongeveer 1 uur ‘s middags geslapen en daarna heb ik ook niet echt veel uitgevoerd, wat naar de TV gekeken en wat geleerd en de dag was alweer vrij snel om aangezien ik pas zo laat was opgestaan. Ook vrijwel de ganse dag alleen thuis geweest, dus het was nog wel chill. Ik had ‘s morgens wel wat last van mijn keel dus mijn ultraluie dag had ik wel verdiend vond ik .

Op zondag, vandaag dus was het ongeveer hetzelfde liedje. Ik stond ook weer op met wat keelpijn en een verstopte neus enzo, maar veel rusten denk ik dan he. Dus mijn dag bestond vooral uit, TV-kijken, wat leren en liggen op mijn bed... Toen Megumi thuiskwam ben ik samen met haar naar een afhaal sushi-restaurant gegaan. Daarna ook nog even naar de garage, want er had een andere auto langs haar auto geschuurd met al gevolg dat er wat los zat aan de zijkant van de auto. Nix groot, maar de rekening was wel gepeperd. Naar huis gegaan en de sushi opgegeten en toen nog dit verslag geschreven. Een "leuke" opvulling van de zondagavond.

En dat was het dan ook alweer voor deze keer. Hopelijk vinden jullie het nog steeds leuk dat ik deze verhalen schrijf, want ik doe zo hard mogelijk mijn best om het toch wat interessant te maken. Als er suggesties zijn, laat het mij zeker weten!!

Groetjes Sara

3 reacties | Reageer

Volgende pagina »